VASSIŁINA: Το να μην ανήκεις πουθενά είναι, με έναν τρόπο-απελευθερωτικό!

Μερικά χρόνια μετά την τελευταία μας συνομιλία, η VASSIŁINA επιστρέφει στο Beater με το i.par.ksia.ko., ένα άλμπουμ που γεννήθηκε μέσα από προσωπικές ρωγμές, μετακινήσεις και υπαρξιακά ερωτήματα. Με αφετηρία την «κρίση των 30», αλλά με βλέμμα στραμμένο σε μια ευρύτερη συλλογική εμπειρία, μιλά για τη ζωή ανάμεσα σε Αθήνα και Λονδίνο, τη θηλυκότητα, την αίσθηση του ανήκειν και τη μουσική ως έναν τρόπο κατανόησης του εαυτού. Μια συζήτηση για όσα αλλάζουν, όσα μένουν και όσα μας διαμορφώνουν στην πορεία.

Γεια σου VASSIŁINA και καλώς ήρθες για ακόμη μία φορά στο Beater. Νομίζω τελευταία φορά μιλήσαμε πριν από 3-4 περίπου χρόνια. Φαντάζομαι έκτοτε έχουν αλλάξει πολλά. Σωστά; 

Πω πω ναι έχουν περάσει πολλά χρόνια. Τότε ήμουν σε μια φάση που ακόμα έψαχνα τι σημαίνει αυτό που κάνω και αν “χωράει” κάπου. Τώρα δεν με απασχολεί τόσο αν χωράει. Με απασχολεί περισσότερο ποια θέλω να είμαι αληθινά. 

Πάμε άμεσα να μιλήσουμε για το νέο σου πρότζεκτ με τίτλο i.par.ksia.ko. Ξεκίνησε ως EP και κατέληξε σε ολοκληρωμένο άλμπουμ, τι ήταν αυτό το «υπαρξιακό happens» που άλλαξε την πορεία του; 

Αρχισαν να συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μου που δεν μπορούσα να τα αφήσω απ’ έξω. Δεν ήταν μία στιγμή, ήταν μια σειρά από μικρές ρωγμές. Και κάπως έτσι το project άρχισε να ανοίγει μόνο του. Το “υπαρξιακό happens” είναι ακριβώς αυτό: η ζωή που μπαίνει μέσα στη διαδικασία και σου χαλάει το αρχικό σχέδιο, αλλά τελικά σου δίνει κάτι πιο αληθινό. 

Πώς επηρέασε η ζωή σου ανάμεσα σε Λονδίνο και Αθήνα τη θεματική και τον ήχο του δίσκου; 

Η Αθήνα σίγουρα επηρέασε τον στίχο μου. Η επαφή με την αθηναϊκή σκηνή και τις συνεργασιες μου. Ισως με έκανε λίγο πιο ανέμελη ; Δεν ξέρω. Το Λονδίνο είναι η Μουσα που πάντα θα με εμπνέει. Δεν μπορώ να ζω σ αυτό αλλά από απόσταση το έχω απίστευτα ρομαντικοποίησει. Ο δίσκος κινείται συνέχεια ανάμεσα σε αυτά τα δύο: μέσα και έξω από το ίδιο συναίσθημα. 

Το άλμπουμ μιλά για την «υπαρξιακή κρίση των 30». Πόσο προσωπική είναι αυτή η αφήγηση και πόσο συλλογική; 

Ξεκινάει πολύ προσωπικά, αλλά δεν νομίζω ότι ανήκει μόνο σε μένα. Δεν είναι καν θέμα ηλικίας με την κλασική έννοια. Είναι αυτή η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα που νόμιζες σταθερά, δεν είναι. Και πρέπει να ξαναδείς ποιος είσαι χωρίς τα παλιά “στηρίγματα”. Οπότε είναι προσωπικό βίωμα, αλλά ταυτόχρονα νιώθω ότι το μοιράζονται πολλοί άνθρωποι σε διαφορετικές χρονικές στιγμές της ζωής τους. 

Στους στίχους σου υπάρχει έντονα η αίσθηση του “δεν ανήκω πουθενά”. Πιστεύεις ότι αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει τη γενιά σου; 

Ναι, αλλά όχι μόνο ως αφήγηση ταυτότητας, περισσότερο ως κατάσταση ύπαρξης. Ζούμε σε μια εποχή που αλλάζουν συνεχώς οι τόποι, οι σχέσεις, οι ρυθμοί, οπότε το “ανήκω κάπου” δεν είναι τόσο σταθερό όσο παλιά. Από τη μία αυτό μπορεί να σε απελευθερώνει, από την άλλη σε αφήνει λίγο σε μια μόνιμη μετακίνηση, χωρίς τελικό σημείο, which I find in a way liberating. 

Η διαδρομή σου από τις Σέρρες μέχρι το εξωτερικό φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο. Πώς έχει διαμορφώσει την ταυτότητά σου ως καλλιτέχνιδα; 

Κάθε τόπος είναι μια παράλληλη ζωή. Κάθε ζωή έχει χαραχθεί στο δέρμα, στη σκέψη σου σε έχει καθορίσει. Κάθε άνθρωπος που γνώρισες και αγάπησες σε κάθε τόπο σε διαμορφώνει. Κάπως αυτο ακριβώς λέει και το κομμάτι μου Έχω τόσες ζωες. 

Το interlude με τη μητέρα σου είναι πολύ προσωπικό. Πώς πήρες την απόφαση να συμπεριλάβεις μια τόσο ευάλωτη στιγμή στο άλμπουμ; 

Έψαχνα έναν συνδετικό κρίκο στον δίσκο. Μια προσωπική νότα που θα συνδέε την θεματική του. Πολλες φορές σκέφτομαι τη σχέση μητέρας κόρης. Τι θα πει να είσαι μητέρα, δεν είσαι μητέρα μόνο, είσαι και γυναίκα. Μια γυναίκα που κάποτε ήταν και αυτή κόρη και έπρεπε να τα μάθει μονης της όλα. Νιώθω ότι το κομμάτι της ενοχής διατρέχει σ όλο μου το δίσκο Σαν θεματικη. Επομένως ήθελα ένα κομμάτι που να δίνει φωνή και στις δύο πλευρές. 

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο συναίσθημα που χρειάστηκε να αντιμετωπίσεις κατά τη δημιουργία του “i.par.ksia.ko.”; 

Γράφτηκε σε μια βδομάδα και όπως καταλαβαίνεις για να γραφτεί όλο σε μια εβδομάδα περνούσα μια έντονη περίοδο συγκρουσιακών συναισθημάτων. 

Η συνεργασία σου με τον Pan Pan φαίνεται κομβική. Τι φέρνει στη μουσική σου και πώς εξελίσσεται αυτή η δημιουργική σχέση; 

Υπάρχει μια πολύ φυσική ροή ανάμεσά μας. Σίγουρα το ότι έχουμε τουραρει όλη την Ελλάδα πολλές φορές και την Ευρώπη μας έχει φέρει άπειρα κοντά αλλά νομίζω ταιριάζουν και ποιότητες μας και τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο. Έχω μάθει πολλά δίπλα του και νιώθω ότι απέκτησα έναν πραγματικό φίλο που θαυμάζω. Ήταν πολύ αβίαστη η συνεργασία μας στον δίσκο μου. 

Το “Iparxiako” μοιάζει σχεδόν σαν μια μορφή μουσικής «θεραπείας». Ήταν συνειδητή αυτή η προσέγγιση; 

Γράφω για πολύ προσωπικά βιώματα. Νομίζω αν κάποιος πάρει και αναλύσει τους δίσκους μου, μπορεί να δει σχεδόν την ψυχοθεραπευτική μου πορεία. Κάποιες φορές γράφω για να καταλάβω τι νιώθω και όχι αφού το έχω ήδη καταλάβει. Και αυτό πολλες φορές με κάνει να νιώθω εκτεθειμένη αλλά τουλαχιστον πάντα θα νιώθω ότι ήταν αληθινο. 

Πώς ισορροπείς ανάμεσα στον πειραματισμό της avant-pop και την ανάγκη να επικοινωνήσεις άμεσα με το κοινό; 

Είναι μια συνεχής ένταση που δεν νομίζω ότι λύνεται ποτέ πλήρως. Αν πας πολύ προς τον πειραματισμό, χάνεις την άμεση επαφή. Αν πας μόνο προς την επικοινωνία, χάνεις κάτι από την ταυτότητα του ήχου σου. Προσπαθώ κάθε φορά να βρίσκω το σημείο που και τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν. Δεν πετυχαίνει φυσικά πάντα 

Η θεματική της θηλυκότητας διατρέχει όλη τη δουλειά σου. Πώς εξελίσσεται αυτή η εξερεύνηση στο νέο άλμπουμ; 

Εδώ νομίζω γίνεται πιο άμεση και out loud. Ισως ευθύνεται και η γλώσσα αλλά υπάρχει κάτι πιο ωμό σε αυτό το άλμπουμ. Λιγότερο φίλτρο, λιγότερη απόσταση. 

Σε έναν κόσμο που συχνά ζητά «εύκολα» και ευχάριστα συναισθήματα, τι σημαίνει για σένα να δημιουργείς μουσική χωρίς φίλτρα και χωρίς “toxic positivity”; 

Σημαίνει ότι δέχεσαι πως δεν θα αρέσεις σε όλους και αυτό είναι οκ. Δεν με ενδιαφέρει να φτιάχνω μουσική που απλώς “ηρεμεί” τον άλλον ή τον κάνει να χαίρεται. Με ενδιαφέρει να υπάρχει κάτι αληθινό μέσα της, ακόμα κι αν είναι άβολο ή δύσκολο και όποιος συνδεθεί συνδέθηκε. 

Ποια είναι τα επόμενα πλάνα σου τώρα που το album έχει κυκλοφορήσει; 

Τώρα θέλω πρώτα να το αφήσω να αναπνεύσει. Να παιχτεί live, να δω πώς αλλάζει όταν βγαίνει από το studio και μπαίνει σε κόσμο. Μου αρέσει αυτή η φάση που το υλικό δεν σου ανήκει πια ολοκληρωτικά. Και παράλληλα αρχίζουν να γράφονται καινούρια πράγματα, αλλά χωρίς πίεση να γίνουν “το επόμενο βήμα” άμεσα. Αν κάτι περιμένω να μοιραστώ άμεσα είναι το βινύλιο που έχουμε ρίξει πολύ δουλειά.