Lykos: Όταν το meat dining γίνεται βραδινή έξοδος!

Αν για σένα η ιδέα της σωστής βραδινής εξόδου περιλαμβάνει καλή παρέα, κρασί και εξαιρετικό κρέας, τότε ο Lykos αξίζει μια θέση στη λίστα σου. Όχι μόνο γιατί ξέρει τι κάνει πάνω στη φωτιά, αλλά γιατί καταφέρνει κάτι που δεν είναι πάντα αυτονόητο για ένα εστιατόριο με το κρέας στο επίκεντρο: να χτίζει γύρω από το κρέας μια βραδινή έξοδο που δεν εξαντλείται στο φαγητό.

Έχεις ντυθεί, έχεις κανονίσει τραπέζι με φίλους, το πρώτο μπουκάλι ανοίγει πριν φτάσει όλο το φαγητό και κανείς δεν δείχνει να βιάζεται να φύγει. Κάπως έτσι βρεθήκαμε κι εμείς ένα βράδυ στον Lykos στη Θέρμη, πέντε άτομα γύρω από ένα τραπέζι που πολύ γρήγορα απέκτησε τη γνωστή εικόνα των καλών βραδιών: πιάτα στη μέση, γεμάτα ποτήρια και συζητήσεις που διακόπτονταν μόνο για να δοκιμάσει κάποιος κάτι από την απέναντι πλευρά.

Και ίσως αυτό είναι το πρώτο πράγμα που αξίζει να ξέρεις για τον Lykos: το βράδυ του πηγαίνει πολύ.

Μια χασαποταβέρνα που δεν μοιάζει με χασαποταβέρνα

Ο χώρος έχει ύψος, έντονη προσωπικότητα και μια αισθητική που ξεφεύγει εντελώς από την προφανή διαδρομή ενός εστιατορίου που έχει χτίσει την ταυτότητά του γύρω από το κρέας. Μπορντό κουρτίνες, μπαρόκ αναφορές, μεγάλοι πίνακες με λύκους ντυμένους με κοστούμια και ένα σκηνικό σαφώς πιο dressed-up από εκείνο που ίσως περιμένεις πριν περάσεις την πόρτα.

Είναι από εκείνους τους χώρους που όσο πέφτει το φως αποκτούν ακόμη περισσότερο χαρακτήρα. Οι αποχρώσεις γίνονται πιο βαθιές, οι λεπτομέρειες του χώρου πιο έντονες και η ατμόσφαιρα αποκτά εκείνη την αίσθηση που σε κάνει να ξεχνάς ότι βγήκες απλώς «για φαγητό». Ίσως γι’ αυτό ο Lykos δείχνει να βρίσκει την πιο ολοκληρωμένη εκδοχή του το βράδυ.

Κι όμως, η λέξη «χασαποταβέρνα» υπάρχει.
Μόνο που εδώ δεν περιγράφει τόσο την εικόνα όσο τη φιλοσοφία. Τη γενναιοδωρία του τραπεζιού, το μοίρασμα και κυρίως την ιδέα ότι το καλό κρέας δεν χρειάζεται να γίνει μια απόμακρη, υπερβολικά formal εμπειρία για να είναι πραγματικά καλό.

Αυτό είναι ίσως και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του Lykos. Μπορείς να έρθεις για ένα τραπέζι με πιο απλές επιλογές, πιάτα που μπαίνουν στη μέση και κρέατα που προορίζονται για την παρέα. Παράλληλα, μπορείς να ψάξεις περισσότερο τις κοπές, να κινηθείς σε premium επιλογές και να χτίσεις ολόκληρο το δείπνο γύρω από ένα μεγάλο κομμάτι κρέας.

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Και κυρίως, ο Lykos δεν σου δημιουργεί την αίσθηση ότι για να τον απολαύσεις «σωστά» πρέπει απαραίτητα να παραγγείλεις τη μεγαλύτερη ή ακριβότερη κοπή του καταλόγου.  

Η φωτιά είναι μέρος της ταυτότητας

Αν υπάρχει, όμως, ένα στοιχείο που βρίσκεται πίσω από όλη αυτή τη λογική, αυτό είναι η φωτιά. Κάρβουνο, θερμοκρασία, χρόνος και η parrilla — η αργεντίνικη φιλοσοφία γύρω από το ψήσιμο, που αντιμετωπίζει το κρέας λιγότερο σαν κάτι που χρειάζεται περίπλοκη παρέμβαση και περισσότερο σαν πρώτη ύλη που πρέπει να ψηθεί σωστά.

Και αυτό αλλάζει αρκετά τον τρόπο με τον οποίο διαβάζεις το μενού. Γιατί μπορεί στο τραπέζι να φτάσουν από πιο απλά, comfort κρεατικά μέχρι μια μεγάλη bistecca alla Fiorentina, όμως δεν χρειάζεται όλα να έχουν τον χαρακτήρα «special occasion steak». Η γκάμα είναι αρκετά μεγάλη ώστε διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές παρέες και διαφορετικά budgets να μπορούν να βρουν τον δικό τους τρόπο να κινηθούν μέσα στο μενού.

Εμείς βρεθήκαμε κάποια στιγμή μπροστά σε μια μεγάλη Fiorentina, κομμένη για να μοιραστεί και με το ψήσιμό της εμφανές ήδη από την πρώτη τομή. Είναι από εκείνα τα πιάτα που αναπόφευκτα τραβούν για λίγο όλα τα βλέμματα όταν φτάνουν στο τραπέζι.

Δεν ήταν όμως το μοναδικό πράγμα που θυμόταν η παρέα στο τέλος. Εγώ επέστρεφα στα σουτζουκάκια με πάπρικα και μπούκοβο, άλλος στα πιο comfort πιάτα, όπως τα κεφτεδάκια με τις πίτες και τις τηγανητές πατάτες, ενώ άλλος παρέμενε πιστός στη μεγάλη κοπή. Και ίσως αυτό περιγράφει καλύτερα τη λογική του Lykos.

Ένα τραπέζι που είναι φτιαγμένο για παρέα

Το φαγητό εδώ λειτουργεί καλύτερα όταν μπαίνει στη μέση.

Στο δικό μας τραπέζι, για παράδειγμα, βρέθηκαν από πράσινη σαλάτα με ψητό ροδάκινο, γκοργκοντζόλα και κάσιους μέχρι σαρμαδάκια με γιαούρτι και λάδι μυρωδικών βρέθηκαν διαφορετικά πιάτα που τελικά λειτουργούσαν με την ίδια λογική: μπαίνουν στη μέση και μοιράζονται. Δοκιμάζεις από το ένα, επιστρέφεις στο άλλο, κάποιος κόβει ακόμη ένα κομμάτι από το κρέας και, χωρίς να το καταλάβεις, το τραπέζι έχει αρχίσει να διαρκεί πολύ περισσότερο από ένα απλό γεύμα.

Kαι κάπου εκεί βρίσκεται για μένα ένα μεγάλο μέρος της γοητείας του. Γιατί δεν πηγαίνεις απαραίτητα στον Lykos με τη λογική «θα φάω μια μπριζόλα». Πηγαίνεις για να στρωθεί τραπέζι. Να μαζευτεί η παρέα, να ανοίξει ένα μπουκάλι, να μοιραστούν πιάτα και να αφήσεις τη βραδιά να εξελιχθεί χωρίς ιδιαίτερο πρόγραμμα.

Το κρασί δεν είναι κομπάρσος

Το κρασί έχει πολύ μεγαλύτερο ρόλο εδώ από το να συνοδεύσει απλώς το κρέας. Η μεγάλη λίστα κρασιών σού επιτρέπει να χτίσεις διαφορετικά το τραπέζι ανάλογα με το τι έχεις παραγγείλει και το ύφος που θέλεις να δώσεις στη βραδιά.

Εμείς ξεκινήσαμε με ένα ροζέ Γεροβασιλείου και κάπου στην πορεία ανοίξαμε και δεύτερο μπουκάλι — πράγμα που, αν το σκεφτώ τώρα, ίσως περιγράφει τελικά τον τρόπο που κύλησε το βράδυ καλύτερα από οποιαδήποτε αναλυτική καταγραφή των πιάτων.

Γιατί σε ένα μέρος όπου η βραδιά δεν σταματά στο φαγητό, το κρασί δεν μπορεί να υπάρχει απλώς ως υποσημείωση δίπλα στο κρέας. Πρέπει να αποτελεί κομμάτι της εμπειρίας. Και στον Lykos αποτελεί.

Ο Lykos μετά τις οκτώ

Αν το φαγητό είναι η βάση του Lykos, το βράδυ είναι η στιγμή που όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του συναντιούνται πραγματικά: ο χώρος, το κρασί, η φωτιά, οι παρέες και ένα τραπέζι που δεν έχει κανέναν λόγο να τελειώσει γρήγορα.

Υπάρχει επίσης κάτι που γίνεται πιο εμφανές όσο προχωρά η βραδιά: ο Lykos δεν είναι ένας ενιαίος χώρος που απλώς γεμίζει τραπέζια. Οι διαφορετικές περιοχές του εστιατορίου μαζί με τον πίσω χώρος, δημιουργούν διαφορετικές μικρές εκδοχές της ίδιας εμπειρίας. Και αυτό έχει σημασία σε ένα μαγαζί που θέλει να φιλοξενήσει από μια παρέα που βγαίνει για κρασί και φαγητό μέχρι ένα μεγαλύτερο τραπέζι που θέλει να περάσει ολόκληρο το βράδυ εκεί.

Μπορείς να ντυθείς, να ανοίξεις ένα καλό κρασί, να καθίσεις με την παρέα σου κάτω από τους παράξενους καλοντυμένους λύκους των πινάκων και, λίγη ώρα αργότερα, να μοιράζεσαι κρέας ψημένο στα κάρβουνα και πιάτα από τη μέση.

Και τελικά αυτή η μικρή αντίθεση είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον πράγμα πάνω του.

Ίσως επειδή ο Lykos δεν προσπαθεί να μετατρέψει το κρέας σε κάτι περισσότερο «δήθεν» απ’ όσο χρειάζεται. Δεν σου ζητά να αντιμετωπίσεις το τραπέζι σου σαν τελετουργία ενός ακριβού steakhouse και δεν σε βάζει να διαλέξεις ανάμεσα στο καλό φαγητό και στην ατμόσφαιρα.

Γιατί τελικά ο Lykos δεν αλλάζει αυτό που είναι το κρέας. Απλώς το βάζει στο κέντρο μιας ολοκληρωμένης βραδινής εξόδου.

P.S. Αν έρχεσαι με παιδιά, ο Lykos διαθέτει και παιδική χαρά, ενώ υπάρχει και χώρος στάθμευσης, δύο λεπτομέρειες που κάνουν την έξοδο αισθητά πιο εύκολη.