Παυλίνα Βουλγαράκη: Η τρυφερότητα και η καλοσύνη είναι σήμερα πράξεις αντίστασης!

Την Πέμπτη 7 Μαΐου, στο Καφωδείο Ελληνικό Upstairs, η ξεχωριστή τραγουδοποιός, Παυλίνα Βουλγαράκη και ερμηνεύτρια θα παρουσιάσει ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα με αγαπημένα τραγούδια από την έντεχνη μουσική σκηνή, αλλά και τραγούδια από τη δική της δημιουργική πορεία. Με τη χαρακτηριστική ευαισθησία, την εξομολογητική γραφή και τη βαθιά, τρυφερή φωνή της, φέρνει επί σκηνής τον δικό της κόσμο σε μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα, για να γεμίσουμε την ψυχή μας με μουσική και φως! Με αφορμή αυτό, τη συναντήσαμε και μιλήσαμε για όλα:

Παυλίνα, επιστρέφεις στη Θεσσαλονίκη… τι σε έκανε να πεις “τώρα”; Τι χρώμα έχει το live;

Τα τελευταία χρόνια έχω προσπαθήσει πολλές φορές να ανέβω στη Θεσσαλονίκη, αλλά πάντα κάτι συνέβαινε την τελευταία στιγμή και δεν γινόταν. Η μόνη φορά που τα κατάφερα ήταν πριν δύο χρόνια, στο Επταπύργιο, μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη.

Παρόλα αυτά, είναι η πρώτη φορά που νιώθω πραγματικά την ανάγκη να μοιραστώ κάτι πέρα από τους στίχους μου. Να μοιραστώ τη σύνδεση, τη ζεστασιά, μια αληθινή στιγμή μέσα σε όλο αυτό το χάος που ζούμε. Είναι μια περίοδος που η ερμηνεία έχει αρχίσει να αποκτά για μένα την ίδια βαρύτητα με τη δημιουργία. Δεν είναι πια απλώς το μέσο αλλά ο ίδιος ο λόγος.

Η Θεσσαλονίκη έχει αυτή την ιδιότητα να “ξεκλειδώνει” τους καλλιτέχνες που καταθέτουν ψυχή. Κλπ 
Ταγμένη στο φως”… τι κουβαλάς; Λύκαινα που ηρέμησε ή νέα δύναμη; 

Δεν ηρέμησε, απλώς δεν σκορπά πια τη δύναμή της. Και δεν είναι όλα πια θέμα επιβίωσης για μένα. Κουβαλάω μια ήσυχη πίστη στη ζωή και στη διαδικασία των πραγμάτων κι αυτό, φαίνεται  τελικά, να είναι μια άλλη μορφή δύναμης.

Και στη Θεσσαλονίκη έρχομαι με αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Να αφεθώ στην ροή. Είναι μια πόλη που δεν σε αφήνει να κρυφτείς, σε τραβάει προς τα μέσα, σε ανοίγει, σε συνεπαίρνει, σε ξε γυμνώνει. Κουβαλάω την ανάγκη για ουσιαστική επαφή και σύνδεση, για συγκίνηση με κάτι αληθινό.

Μητρότητα και τέχνη: σύγκρουση ή η πιο ροκ εμπειρία;

Μάλλον η πιο ροκ εμπειρία. Σε φέρνει σε μια ακραία ειλικρίνεια, δεν υπάρχουν πια ρόλοι ή περιθώρια ωραιοποίησης, όλα δοκιμάζονται στην πράξη. Σε ξεβολεύει, σε μετακινεί, σε αναγκάζει να δεις καθαρά τι έχει ουσία και τι όχι. Κι αυτή η αλήθεια δεν μένει έξω από τη σκηνή αλλά τη διαπερνά.

Για μένα πλέον, κάθε τι που με απομακρύνει από το παιδί μου οφείλει να έχει λόγο ύπαρξης. Να αξίζει. Οπότε και οι στιγμές πάνω στη σκηνή, για να έχουν νόημα, πρέπει να κουβαλούν κάτι βαθύ και αυθεντικό  για μένα και για τους άλλους. Αλλιώς, δεν βλέπω τον λόγο να συμβούν. Ας κάνω κάτι άλλο. 

Υπάρχει αυτή η αέναη συζήτηση στην Ελλάδα για το “έντεχνο”, το “ποιοτικό” και το “εμπορικό”. Εσύ, έχοντας συνεργαστεί από τον Θάνο Μικρούτσικο και τη Δήμητρα Γαλάνη μέχρι τον Γιώργο Σαμπάνη, νιώθεις ότι αυτές οι ταμπέλες έχουν πια νόημα;

Όχι ιδιαίτερα. Υπάρχουν μουσικές που σε αγγίζουν και μουσικές που δεν σε αγγίζουν. Όλα τα υπόλοιπα είναι τρόποι να συνεννοούμαστε.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν ένας στίχος από τον δίσκο σου “Λύκοι”, ποιος θα ήταν αυτός που θα περιέγραφε το vibe της πόλης όπως το εισπράττεις εσύ;

«Γελάω και φέγγουν στο σώμα οι ρωγμές, μα ξέρω καλά από φωτιές» ή «ήσουνα βουτιά στο πουθενά που όμως θα την έκανα ξανά» 

Στον Beater.gr, κάνουμε ότι κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι το καλό πρέπει να προβάλλεται! Τί κάνεις ή τί θα μας πρότεινες να κάνουμε για να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο;

Να δημιουργούμε χώρο για ό,τι είναι αληθινό, ακόμα κι αν δεν είναι τέλειο. Να ακούμε πριν απαντήσουμε, να μην βιαζόμαστε να κρίνουμε. Σε έναν κόσμο που τρέχει και φωνάζει, η προσοχή με την έννοια της παρουσίας, η τρυφερότητα και η καλοσύνη είναι σχεδόν πράξεις αντίστασης.
Αν κάτι κάνει πραγματικά διαφορά, είναι το πώς σχετιζόμαστε. Η πρόθεση να συμπονέσουμε ο ένας τον άλλον. 
Να θυμόμαστε ότι στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον κι όχι απέναντι.