M.A.T.E.: «Όταν βρισκόμαστε σε δημιουργικό οίστρο δεν υπάρχουν όρια»
Δεκατέσσερα χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση, οι M.A.T.E. εξακολουθούν να κινούνται με τον δικό τους τρόπο, χωρίς να χωράνε εύκολα σε μουσικές ταμπέλες και χωρίς να κυνηγούν τον ήχο που επιβάλλει κάθε εποχή. Για τον Αδάμ Σιάγα, τον Θωμά Κωστούλα και τη Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη, ο πειραματισμός δεν είναι κάποια συνειδητή στρατηγική, αλλά ο φυσικός τρόπος με τον οποίο γεννιέται η μουσική τους. Μια ιδέα, ένα beat ή ένας τυχαίος ήχος μπορεί να γίνει η αρχή για κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που είχαν αρχικά στο μυαλό τους.
Με το νέο τους album, «RUSH.», που κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου από τη Fine! Records, οι M.A.T.E. δοκιμάζουν ξανά τα όριά τους, αυτή τη φορά αναζητώντας και τη δύναμη της αφαίρεσης. Και στις 16 Οκτωβρίου επιστρέφουν στο WE της Θεσσαλονίκης για ένα live όπου τα νέα κομμάτια θα συναντήσουν παλιότερα αγαπημένα, τα ηλεκτρονικά beats θα μπλεχτούν με τα ζωντανά drums και τίποτα δεν θα είναι απαραίτητα όπως το περιμένεις. Άλλωστε, όπως λένε και οι ίδιοι, πλέον αρκεί μια ματιά για να συνεννοηθούν πάνω στη σκηνή, ενώ ένα απρόσμενο ηχητικό πείραμα της τελευταίας στιγμής μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη ροή ενός κομματιού.
Λίγο πριν από την επιστροφή τους στη σκηνή της πόλης, μιλήσαμε μαζί τους για το «RUSH.», την ελευθερία του να δημιουργείς χωρίς μουσικά στεγανά, τη χημεία που χτίζεται μέσα στον χρόνο και την επιμονή να κάνεις αυτό που αγαπάς, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω σου δεν κάνει τα πράγματα εύκολα.
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που ξεκινήσατε ως M.A.T.E. Όταν κοιτάτε πίσω σε αυτή τη διαδρομή, τι νιώθετε ότι έχει αλλάξει περισσότερο στον ήχο και στον τρόπο που λειτουργείτε ως μπάντα;
Μαρία: Έχουν περάσει όντως 13-14 χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε! Είμαστε πολύ πιο ανοιχτοί στον πειραματισμό με διαφορετικά είδη (βλέπε pop, trap στοιχεία σε κομμάτια του νέου δίσκου) και η χημεία μας μετά από τόση τριβή έχει γίνει πια δεδομένη, οπότε προβάρουμε λιγότερο και έχουμε τα αντανακλαστικά να «σώζουμε», έως και να απολαμβάνουμε τα λάθη που μπορεί να προκύψουν σε live, ενώ παλιότερα μας απασχολούσαν. Σίγουρα ο καθένας έχει εμβαθύνει στον τομέα του επίσης, κάτι που μας κάνει να φέρνουμε πιο μεστό υλικό ως προτάσεις.
Έρχεται τώρα το «RUSH.». Τι ήταν αυτό που θέλατε να κάνετε διαφορετικά αυτή τη φορά; Υπήρχε κάτι που είχατε στο μυαλό σας από την αρχή για τον δίσκο;
Μαρία: Θέλαμε νομίζω να παίξουμε περισσότερο με τα όριά μας και παράλληλα να απλοποιήσουμε λίγο τον ήχο μας. Η αφαίρεση είναι πολύ σημαντική σε όλες τις τέχνες!
Ακούγοντας τα «Master of Illusion» και «Disco Baby», αλλά και όσα έρχονται με το album, φαίνεται πως συνεχίζετε να μπλέκετε διαφορετικούς ήχους χωρίς να σας νοιάζει ιδιαίτερα αν χωράτε σε ένα συγκεκριμένο genre. Είναι κάτι που σας βγαίνει φυσικά ή πλέον το κυνηγάτε συνειδητά;
Αδάμ: Όταν βρισκόμαστε σε δημιουργικό οίστρο δεν υπάρχουν όρια. Επίσης, δεν έχει υπάρξει κάποια φορά που έχουμε πει «ας κάνουμε ένα κομμάτι dub ή trip hop», ας πούμε. Μπορεί μια ιδέα να ξεκινήσει από ένα beat, μία μπασογραμμή που παράχθηκε τυχαία, μια αόριστη μελωδία ή ένα εντελώς τυχαίο sample.
Είστε μια μπάντα που βασίζεται πολύ στο live και στη μεταξύ σας αλληλεπίδραση. Τι αλλάζει όταν ένα κομμάτι από το studio ανεβαίνει στη σκηνή; Υπάρχει χώρος για πράγματα που δεν μπορείτε να προβλέψετε;
Μαρία: Το πιο ωραίο στις ζωντανές εμφανίσεις είναι φυσικά η αλληλεπίδραση με το κοινό, που μας εμπνέει καμιά φορά έως και να επαναλάβουμε ολόκληρα μέρη ενός κομματιού, επειδή νιώθουμε ότι θέλουμε λίγο ακόμα. Μια ματιά πλέον αρκεί για να γίνει αυτή η συνεννόηση αυτόματα, ενώ δεν λείπουν και οι εκπλήξεις, από τον Αδάμ κυρίως, που ενώ ετοιμάζεσαι για φινάλε, του έρχεται ο οίστρος να βάλει έναν καινούργιο εντελώς ήχο από όλα τα «μπλιμπλίκια» που έχει στο τραπέζι και να ξεσηκωθούμε ξαφνικά όλοι πάνω και κάτω απ’ τη σκηνή!
Στις 16 Οκτωβρίου παρουσιάζετε το «RUSH.» στο WE. Τι θα θέλατε να ζήσει κάποιος εκείνο το βράδυ, ειδικά αν σας ακούσει για πρώτη φορά;
Αδάμ: Ειδικά αν μας ακούσει πρώτη φορά θα πάθει σοκ! Πρόσφατα συζητούσαμε μεταξύ μας για μια από τις πρώτες μας εμφανίσεις στο Μύλο πριν από 10-11 χρόνια, όπου το κοινό μας έβλεπε και μας άκουγε να τα σπάμε και ήταν αποσβολωμένο! Τώρα πια που η εποχή είναι πιο έτοιμη να μας αντέξει και το κοινό αρκετά πιο εξοικειωμένο με τον ήχο μας, νομίζω το αποτέλεσμα θα είναι εκρηκτικό! Πρόσθεσε σ’ αυτό και φώτα και σούπερ visuals και η συνταγή είναι εγγυημένη.
Και μετά από τόσα χρόνια, τι είναι αυτό που σας κάνει ακόμη να θέλετε να φτιάχνετε μουσική μαζί; Τι κρατάει ζωντανό το M.A.T.E.;
Αδάμ: Όντας μια καλλιτεχνική οντότητα οι τρεις μας και αφού έχουμε αντέξει για 14 χρόνια την καθημερινή δυστοπία που καλείται να αντέξει κάθε καλλιτέχνης στην Ελλάδα, νομίζω έχουμε αποκρυσταλλώσει κάτι πολύ ανθεκτικό στον χρόνο. Το ότι γνωρίζουμε καλά ο ένας τον άλλο μάς δίνει πολύ γρήγορα αποτελέσματα στη δημιουργική διαδικασία και ακόμη πιο γρήγορα αντανακλαστικά πάνω στο live. Συνεννοούμαστε σχεδόν τηλεπαθητικά.
Στο Beater.gr κάνουμε ό,τι κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι το καλό πρέπει να προβάλλεται. Τι κάνετε για να κάνετε «τον κόσμο καλύτερο»;
Θωμάς: Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν κάνουμε κάτι τόσο μεγάλο ώστε να αλλάξει ο κόσμος. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα, όμως, είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε με την ίδια ακριβώς ενέργεια και συνέπεια που είχαμε στην αρχή. Διαχρονική μας προτεραιότητα παραμένει να δημιουργούμε υλικό που πρώτα απ’ όλα συγκινεί εμάς τους ίδιους, μακριά από τη λογική του τι είναι εμπορικό ή «της μόδας». Αν, λοιπόν, αυτή η συνέπεια και η άρνησή μας να συμβιβαστούμε μπορεί να εμπνεύσει, να συγκινήσει ή να κινητοποιήσει έστω κι έναν άνθρωπο —είτε για να ξεκινήσει κάτι δικό του είτε για να παραμείνει πιστός στον δικό του τρόπο σκέψης— τότε ναι, θεωρώ πως με αυτόν τον τρόπο βάζουμε ένα μικρό λιθαράκι για να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος.
