Tsuru Japanese Pub: Η Θεσσαλονίκη βρίσκει τον δικό της ιαπωνικό ρυθμό!

Από sushi rolls και Wagyu smash μέχρι yakitori, gyoza και βραδιές με βινύλια: το Tsuru είναι μια Japanese pub που θέλει να σε κάνει να νιώσεις άνετα, να φας καλά και κυρίως να μείνεις λίγο παραπάνω να το απολαύσεις.

Παρασκευή βράδυ, ένα βινύλιο παίζει στο βάθος, πίσω από την τζαμαρία η κουζίνα δουλεύει σε κοινή θέα και στο τραπέζι μόλις έχει προσγειωθεί ένα Wagyu smash. Κάπου ανάμεσα στο sushi και το δεύτερο ποτό αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι το Tsuru δεν σχεδιάστηκε για να περάσεις γρήγορα, να φας και να φύγεις. Ζούμε πολύ βιαστικά τελευταία και ίσως χρειαζόμαστε λίγο περισσότερο αυτές τις στιγμές που μας θυμίζουν να απολαμβάνουμε το τώρα.

Ο χώρος βοηθάει αρκετά σε αυτό. Έξω, μερικά τραπεζάκια πάνω στο πεζοδρόμιο κοιτάζουν πλάγια προς τη θάλασσα, ενώ μέσα η αισθητική κινείται σε λευκές, καθαρές γραμμές, με το μάρμαρο και τα πλακάκια να δίνουν τον τόνο. Τραπεζάκια για πιο χαλαρό φαγητό συνυπάρχουν με ψηλά stands, δημιουργώντας έναν χώρο που μπορεί να είναι εξίσου άνετος για ένα γρήγορο ποτό όσο και για ένα τραπέζι γεμάτο πιάτα. Και όταν έρχεται η Παρασκευή ή το Σάββατο, οι βραδιές βινυλίου δίνουν τον ρυθμό και η βραδιά αποκτά ακόμη περισσότερο τον χαρακτήρα μιας εξόδου.

Ίσως αυτό να είναι και το πράγμα που καταλαβαίνεις για το Tsuru: δεν χρειάζεται να ξέρεις πολλά από ιαπωνική κουζίνα για να περάσεις καλά εδώ.

Η ομάδα πίσω από το εστιατόριο περιγράφει τον εαυτό της ως «ανήσυχα πνεύματα» και κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα. Το όνομα Tsuru, που στα ιαπωνικά σημαίνει το πτηνό γερανός, επιλέχθηκε για τον συμβολισμό του καθώς στην ιαπωνική κουλτούρα είναι σύμβολο τύχης, μακροζωίας, ειρήνης και ελπίδας. Αν όμως έπρεπε να κρατήσω μία φράση που συνοψίζει καλύτερα αυτό που συμβαίνει στο εστιατόριο, θα ήταν η δική τους: Greek hospitality & Japanese spirit.

Γιατί το Tsuru δεν μοιάζει να προσπαθεί να μεταφέρει την ιαπωνική κουζίνα σε ένα αυστηρό, σχεδόν τελετουργικό περιβάλλον. Αντίθετα, την κάνει κοινωνική. Η λογική της Japanese pub και της izakaya κουλτούρας σημαίνει ότι στο τραπέζι μπορούν να έρθουν πολλά και διαφορετικά πράγματα, να μοιραστούν, να δοκιμαστούν και να επιστρέψουν ξανά.

Με αυτό ακριβώς το σκεπτικό ξεκινήσαμε να δοκιμάζουμε. Το πρώτο πιάτο που επιλέξαμε ήταν το King shrimp tempura roll, με γαρίδα tempura, αγγούρι, τυρί κρέμα, kimchi σουσάμι, soya mayo και ίνες chili. Τραγανό, κρεμώδες, με το chili να δίνει την απαραίτητη ένταση, είναι από εκείνα τα rolls που δεν χρειάζονται ιδιαίτερη εισαγωγή για να αρχίσουν να εξαφανίζονται από το πιάτο.

Το Tsuru roll ήταν ακόμη πιο πληθωρικό: surimi, φρέσκος σολομός, βραστή γαρίδα και καπνιστό χέλι μαζί με τυρί κρέμα, tempura, panko και unagi sauce. Ήταν από εκείνα τα rolls που συνεχίζεις να τσιμπάς από το πιάτο ακόμη κι όταν λες ότι χόρτασες. Είναι και ένα καλό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο το Tsuru προσεγγίζει το sushi: χωρίς να φοβάται τα πιο έντονα, πλούσια και comfort στοιχεία.

Και κάπου ανάμεσα στα rolls και στα υπόλοιπα πιάτα ήρθε η Ikebana salad, η οποία αποδείχθηκε πολύ καλύτερη από αυτό που συνήθως περιμένεις από μια σαλάτα σε ένα τέτοιο τραπέζι. Baby λαχανικά, crunchy κοτόπουλο, καρότο μαριναρισμένο με curry και γλυκόξινο dressing. Μην φοβηθείς το curry, είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει. Φρέσκια, τραγανή και με αρκετή ένταση ώστε να μη λειτουργεί απλώς ως «κάτι ελαφρύ στη μέση».

Θα μέναμε όμως μόνο σ’ αυτά; Φυσικά και όχι. Περάσαμε στο premium menu, όπου το Tsuru δείχνει ίσως πιο καθαρά από οπουδήποτε αλλού την ιαπωνική του πλευρά. Yakitori και Kushiyaki, επιλογές που δεν συναντάς εύκολα στη Θεσσαλονίκη, gyoza με Wagyu αλλά και duck gyoza. Δεν είναι όλα όσα δοκιμάσαμε αυτά που θα παρήγγελνα ξανά, όμως η παρουσία τους στο μενού έχει ενδιαφέρον: σου ανοίγει την πόρτα σε μια λιγότερο γνώριμη πλευρά της ιαπωνικής κουζίνας. Τα duck gyoza, πάντως, ήταν από τις προσωπικές μου εκπλήξεις. Η πάπια δεν είχε εκείνη την πολύ χαρακτηριστική γεύση που μπορεί να σε κάνει να την αγαπήσεις ή να την αποφύγεις· εδώ ήταν πιο ισορροπημένη και πολύ ευχάριστη.

Στο ίδιο premium πνεύμα, το Tsuru είναι επίσης ένα από τα λίγα σημεία στη Θεσσαλονίκη όπου μπορείς να βρεις Gillardeau oysters, από τις πιο εκλεκτές ποιότητες στρειδιών, μια επιλογή που δύσκολα περνά απαρατήρητη.

Το Belly katsu ήρθε σε milk bread sando, με pork belly, miso mayo, ξινό δαμάσκηνο, napa cabbage pickle και καραμελωμένο κρεμμύδι. Είναι ένα πιάτο που δείχνει πολύ καθαρά ότι το Tsuru δεν θέλει να εγκλωβιστεί στην ιδέα του sushi restaurant. Το ίδιο ισχύει και για το Wagyu don, που κινείται σε πιο σύνθετη κατεύθυνση.

Και μετά ήρθε το Wagyu smash. Δεν ξέρω αν είναι πολύ ιαπωνικό να πηγαίνεις σε μια Japanese pub και να φεύγεις μιλώντας για burger, αλλά το συγκεκριμένο ήταν το αγαπημένο μου. Potato bun, double Wagyu patty, pickled cucumber, Japanese mayo και cheddar. Με την πρώτη μπουκιά χτύπησε το καμπανάκι ‘αυτό πρέπει να το πω σε όλους για να το δοκιμάσουν’. Τόσο απλό όσο χρειάζεται. Και ίσως αυτή ακριβώς η απλότητα να είναι το πιο έξυπνο πράγμα πάνω του.

Οι άνθρωποι του Tsuru θέλουν ο επισκέπτης να μπορεί να δοκιμάσει Wagyu χωρίς να αισθανθεί ότι χρειάζεται ειδική περίσταση ή ιδιαίτερες γνώσεις, ακριβώς όπως το απολαμβάνουν και οι ίδιοι: καθημερινά, απλά και αβίαστα. Το ίδιο μοτίβο επανέρχεται σε ολόκληρο το μενού: υψηλή ποιότητα, χωρίς περιττή επισημότητα.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το Tsuru κάνει εκπτώσεις στην ιαπωνική του ταυτότητα. Το αντίθετο. Η ποιότητα της πρώτης ύλης είναι για την ομάδα βασική αρχή και η αναζήτησή της δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση, ειδικά σε μια αγορά όπου οι καλές και σταθερές πρώτες ύλες δεν είναι πάντα διαθέσιμες.

Και κάπου εδώ, μετά από όλα αυτά, χρειάζεται μια παγωμένη Asahi. Δροσερή και ελαφριά, ταιριάζει ιδανικά με τα πιο έντονα πιάτα του τραπεζιού, ενώ τα cocktails του Tsuru είναι μια πολύ καλή αφορμή για να συνεχίσεις τη βραδιά λίγο ακόμη. Γιατί τελικά, σε μια Japanese pub, το φαγητό είναι μόνο ένα μέρος της εξόδου· το άλλο είναι να μην κοιτάξεις το ρολόι και να παραγγείλεις άλλο ένα ποτό.

Τελικά, ίσως αυτό να είναι που κάνει το Tsuru να λειτουργεί τόσο καλά στη Θεσσαλονίκη. Δεν προσπαθεί να σε εξετάσει πάνω στην ιαπωνική κουζίνα. Σε προσκαλεί να τη δοκιμάσεις. Και αν ακόμη πιστεύεις ότι η ιαπωνική κουζίνα είναι «όλα ωμά και το πιο πιθανό είναι να πάθεις δηλητηρίαση», όπως λέει χαριτολογώντας η ομάδα του Tsuru, μάλλον ήρθε η ώρα να δεις την ιαπωνική κουζίνα λίγο διαφορετικά. Κατά προτίμηση Παρασκευή ή Σάββατο βράδυ. Με βινύλιο να παίζει, ένα τραπέζι γεμάτο πιάτα και αρκετό χρόνο μπροστά σου για να παραγγείλεις και δεύτερο γύρο.

LITTLE EXTRA

Για τους πιο oyster lovers, κρατήστε αυτό: το Tsuru είναι από τα λίγα σημεία στη Θεσσαλονίκη όπου θα βρείτε Gillardeau oysters. Και μόνο αυτό αρκεί για να προσθέσει άλλη μία ενδιαφέρουσα διάσταση στο premium menu.