Μελαγχολία, glitch και girl power: Γνωρίζουμε τη V4L!
Η V4L είναι μια καλλιτέχνιδα που χρησιμοποιεί τη μουσική ως χώρο ασφάλειας, έκφρασης και μεταμόρφωσης. Με ήχο που κινείται ανάμεσα στο synth pop, το electro και το street στοιχείο, και με μια αισθητική που ισορροπεί ανάμεσα στο cute και το ωμό, χτίζει σταδιακά τον δικό της κόσμο. Με αφορμή το νέο της single “KALITERA TORA”, που ακολουθεί το καλοκαιρινό “FLEGETAI”, τη συναντήσαμε για να μιλήσουμε για τις μεταβατικές φάσεις που διανύει, τον έλεγχο του ήχου της, τη δημιουργική ελευθερία στην KIKI MUSIC και όσα την εμπνέουν αυτή την περίοδο:
V4L, καλώς ήρθες στο Beater.gr. Ποια είσαι για όσους δεν σε γνωρίζουν και τι θες να πεις με την μουσική σου;
Γεια σου Beater!
Είμαι η V4L και γράφω μουσική για να φτιάχνω τον δικο μου κόσμο.Η μουσική για μένα είναι ένας safe χώρος, αλλά και ένας τρόπος να επικοινωνώ όσα δεν βρίσκουν αλλιώς διέξοδο.
Το νέο σου single λέγεται «KALITERA TORA» μετρά σχεδόν δύο μήνες κυκλοφορίας. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες πραγματικά καλύτερα λέγοντάς τα όλα;
Πάει καιρός, νομίζω. Πολλές φορές δεν είναι καν εύκολο να συνειδητοποιήσεις ότι χρειάζεται να τα πεις όλα. Κρύβουμε συναισθήματα και λέξεις γιατί φοβόμαστε ή δεν αντέχουμε την αλλαγή που μπορεί να φέρει κάτι τέτοιο. Αλλά κάποιες στιγμές το καταλαβαίνεις καθαρά εκ των υστέρων , από το πόσο καλύτερα νιώθεις μετά. Εκεί συνειδητοποιείς πόσο αναγκαίο ήταν να ειπωθούν όλα.
Έρχεται βέβαια μετά το καλοκαιρινό “FLEGETAI”, συνεπώς επιστρέφεις με κάτι πιο ήσυχο, αλλά συναισθηματικά έντονο. Σε ποια φάση σε πετυχαίνουμε αυτή την περίοδο;
Σε μια πολύ μεταβατική φάση. Θα έλεγα πως «αλλάζω δέρμα». Το τελευταίο διάστημα έχω αλλάξει αρκετά ηχητικά και προσπαθώ να χτίσω μια γέφυρα ανάμεσα στον αρχικό και τον τωρινό μου ήχο. Είναι μια περίοδος έντονης εσωτερικής κίνησης, πιο ήσυχης προς τα έξω, αλλά συναισθηματικά πολύ φορτισμένη.
Το νέο σου κομμάτι είναι επίσης self-produced μαζί με τη Μαριλένα Ορφανού. Πώς δουλεύετε μαζί στο στούντιο και πόσο σημαντικό είναι για σένα να έχεις τον έλεγχο του ήχου σου;
Με τη Μαριλένα είμαστε φίλες εδώ και πολλά χρόνια. Ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που με καθοδήγησαν και ουσιαστικά έχουμε χτίσει μαζί τον ήχο μου από την αρχή. Έχουμε κάνει μαζί την παραγωγή σχεδόν σε όλα μου τα κομμάτια και το ότι μοιραζόμαστε και το ίδιο στούντιο κάνει τη διαδικασία πολύ οργανική. . Για μένα είναι πολύ σημαντικό να έχω έλεγχο στον ήχο μου, όχι με την έννοια του control, αλλά της ελευθερίας, να αισθάνομαι ελεύθερη δηλαδη να ακολουθώ το ένστικτό μου.
Περιγράφεις τον κόσμο της V4L σαν ένα ροζ synth pop slumber party. Αν έμπαινε κάποιος τώρα σε αυτό το δωμάτιο, τι μουσική, τι διάθεση και τι ενέργεια θα έβρισκε;
Σίγουρα θα έβρισκε ροζ γούνινα χαλάκια, μωβ φώτα, synths παντού, περούκες πεταμένες στις καρέκλες, ανοιχτά video games και μια μελαγχολική, κοριτσίστικη διάθεση που όμως κουβαλά και θυμό απέναντι στη ζωή.
Η μουσική σου συνδυάζει cute, παιχνιδιάρικα vocals με electro και streetstyle beats, αλλά εσύ έρχεσαι με punk τσαμπουκά. Πώς συνυπάρχουν αυτά τα δύο μέσα σου;
Νομίζω πως όσο μεγαλώνω γίνεται ίσως και πιο έντονο αλλά ταυτόχρονα είναι κάτι που θέλω και να σπάσω. Δεν θελω να παγιδευτώ σε έναν χαρακτηρισμό ή σε ένα slogan. Θέλω να δίνω χώρο στον εαυτό μου να μεταμορφώνεται, να δοκιμάζει συνεχώς νέες ταυτότητες και ήχους, χωρίς να δεσμεύομαι από το πώς με βλέπουν οι άλλοι.
Η ένταξή σου στην οικογένεια της KIKI MUSIC τι σηματοδότησε για σένα; Ένιωσες ότι βρήκες το κατάλληλο περιβάλλον για να ξεδιπλώσεις τον κόσμο σου;
Νιώθω πολύ τυχερή που είμαι μέρος της οικογένειας της KIKI. Είναι τόσο σημαντικό για μια καλλιτέχνιδα να νιώθει ασφάλεια να εκφραστεί δημιουργικά, χωρίς να πρέπει να “χωρέσει” σε κάποιο καλούπι. Πειραματίζομαι συνέχεια με διαφορετικά genres και ήχους, και με ενδιαφέρει πολύ να εξερευνώ νέα ηχητικά πεδία, και νιωθω πως στην KIKI αυτός ο πειραματισμός όχι μόνο γίνεται αποδεκτός, αλλά ενθαρρύνεται.
Τι σε εμπνέει περισσότερο αυτή την περίοδο; Στιγμές καθημερινότητας, σχέσεις ή η ανάγκη να φτιάξεις έναν δικό σου safe χώρο μέσα από τη μουσική;
Με εμπνέουν οι στιγμές μέσα στην πόλη, οι ηχοι του μετρο, η κίνηση σε αντίθεση με πιο ήσυχες εικόνες όπως οι ήχοι μιας λίμνης ή της θάλασσας. Αυτή η αντιπαράθεση μεταξύ έντασης και ηρεμίας με απασχολεί πολύ το τελευταίο διάστημα.
Τι έρχεται μετά το «KALITERA TORA»; Περισσότερο ροζ, περισσότερη ένταση ή κάτι τελείως διαφορετικό;
Δουλεύω πάνω σε κάτι εντελώς διαφορετικό αυτήν την περίοδο, ηχητικά και visually και είμαι σε μια φάση εξερεύνησης. Αφήνω τον εαυτό μου να κινηθεί πιο διαισθητικά και να πειραματιστεί.
