Τέχνη και κρασί ή όταν το κρασί γίνεται αφήγηση!

Τέχνη και κρασί: δύο κόσμοι που μοιάζουν ασύνδετοι – μέχρι να τους δεις να δουλεύουν μαζί, στον ίδιο χώρο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις Ελλήνων αλλά και ξένων οινοποιών που έχουν επιχειρήσει να προσδώσουν στο κρασί μια διάσταση πολιτιστική (π.χ. Costa Lazaridi και Οινότρια Γη, Nico Lazaridi κ.λπ.). Σε αυτό το άρθρο θα διερευνήσουμε τη σύνδεση μεταξύ οίνου και τέχνης, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν το ένα το άλλο, είτε συνειδητά είτε ακούσια. Ας πάρουμε ως παράδειγμα την περίπτωση του Κτήματος Γεροβασιλείου.  

Στο Κτήμα Γεροβασιλείου, στην Επανομή, η επίσκεψη δεν είναι μόνο δοκιμή· είναι διαδρομή, σκηνοθετημένη με αρχιτεκτονική, αντικείμενα και έργα που σε κάνουν να κοιτάς τον αμπελώνα αλλιώς. Το πρώτο «κλικ» έρχεται από το ίδιο το κτίριο. Το επισκέψιμο καφέ του Μουσείου Οίνου έχει σχεδιαστεί σαν πλώρη καραβιού κι επειδή βρίσκεται πάνω από τα αμπέλια, σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι πλέεις σε μια θάλασσα από κλήματα. Ακόμα και η τοποθέτηση παίζει με τον τόπο: η «πλώρη» κοιτά προς τη νοητή ευθεία της λεγόμενης «Μύτης» της Επανομής, εκεί όπου ο Θερμαϊκός αρχίζει να «αλλάζει νερά» προς τη Χαλκιδική.

Ύστερα μπαίνεις στο Μουσείο Οίνου και εκεί η τέχνη δεν περιορίζεται μόνο στους τοίχους. Η συλλογή, η οποία περιλαμβάνει πάνω από 2600 ανοιχτήρια (και όχι μόνο) και κουβαλά ιστορία, τεχνολογία, αισθητική και κοινωνικό συμβολισμό, σου δίνει την αίσθηση ότι βλέπεις την καθημερινότητα του κρασιού να μετατρέπεται σε πολιτιστικό αντικείμενο. Κάπως έτσι, πριν καν βγεις έξω, το κρασί έχει μετατραπεί από προϊόν σε αφήγηση.

Έπειτα, βγαίνεις στον αμπελώνα, όπου ο χώρος λειτουργεί σαν υπαίθρια γκαλερί. Έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών βρίσκονται ανάμεσα στα κλήματα και το ωραίο είναι ότι δεν ζητούν να τα «καταλάβεις»· σε αναγκάζουν απλώς να επιβραδύνεις, να σταθείς, να κοιτάξεις… Στο σύνολό τους αυτή τη στιγμή είναι περίπου 47. Ανάμεσα στα έργα που συναντάς είναι το «Ένα τσαμπί σταφύλι» του Κώστα Τσόκλη, το «Φεγγάρι» του Κώστα Βαρώτσου, το «Ερωτικό» του Γιάννη Μόραλη, το «Κυκλαδικό» του Γιώργου Ζογγολόπουλου, τον «Ισορροπιστή» του Γιώργου Λάππα, το «Malgré tout» του Renzogallo και το «Αιολικό Σινιάλο» του Takis – σαν μικρές παύσεις μέσα σε μια διαδρομή που τελικά σε προετοιμάζει και για την ίδια τη γεύση.

Tip για το ποτήρι: Ναι, η Μαλαγουζιά είναι η «κλασική» επιλογή, αλλά αξίζει να δοκιμάσεις και το Viognier, ενώ για κόκκινο το Evangelo (Syrah με λίγο Viognier) έχει ενδιαφέρον γιατί κρατά ένταση χωρίς να χάνει φινέτσα.Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι η τέχνη δεν «στολίζει» απλώς το κρασί, αλλά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο το θυμάσαι. Until next time… Cheers!