Papazó: Όταν ακουμπάς τα όριά σου, τότε εξελίσσεσαι!
Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του WE στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή 15 Μαρτίου, ο Papazó μιλά στο Beater.gr για τη ζωή του ανάμεσα σε δύο κόσμους: την ιατρική και τη μουσική. Με αφορμή το live αλλά και την πορεία του «Μπαλκονιού», μοιράζεται σκέψεις για την «ανισορροπία» που χαρακτηρίζει την καθημερινότητά του, τις στιγμές που τον κρατούν δημιουργικό και το πώς είναι να ζεις το βράδυ στη σκηνή και το πρωί στο νοσοκομείο. Σε αυτή τη συζήτηση με τον Ερμή Ανδρεάδη, μιλά ανοιχτά για τα όρια, τα όνειρα και τις αντιθέσεις που τελικά δίνουν ρυθμό στη ζωή του:
Βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη, λίγο πριν το live στο WE. Πώς σου φέρεται αυτή η πόλη; Έχει άλλη ενέργεια για σένα σε σχέση με την Αθήνα;
Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι εδώ, αγαπώ τη Θεσσαλονίκη. Εχει άλλη ταχύτητα σε σχέση με την Αθήνα και κάθε φορά με γοητεύει ο κόσμος, η ομορφιά της πόλης και η νυχτερινή της ζωή.
Μιλάς συχνά για «ανισορροπία» ,καλλιτεχνική, προσωπική, επαγγελματική. Αν έπρεπε να περιγράψεις τη φάση που βρίσκεσαι τώρα με μία εικόνα, ποια θα ήταν;
Μόλις ξεκίνησα ειδικότητα οφθαλμολογίας στο Γεννηματας οπότε η ανισορροπία μεγάλωσε. Πρέπει να είσαι λίγο ανισόρροπος για να προσπαθείς να κάνεις δύο επαγγέλματα ταυτόχρονα. Μέχρι στιγμής τα καταφέρνω, με κόστος βέβαια στον ύπνο μου και στον ελεύθερο χρόνο που πλέον είναι μηδαμινός.
Μια εικόνα θα ήταν σίγουρα η φωτογραφία της αφίσα που προσπαθώ να ισορροπήσω στο ένα πόδι μιας καρέκλας, εντυπωσιακό αλλά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να πέσεις. Αλλά νομίζω πως έτσι εξελίσσεσαι, όταν ακουμπάς τα όρια που πιστεύεις πως έχεις, μέχρι να τα διευρύνεις.
Η ιατρική, κακά τα ψέματα, είναι ένας δρόμος πιο «ασφαλής», με συγκεκριμένα βήματα. Η μουσική είναι το ακριβώς αντίθετο: έκθεση, αβεβαιότητα, ρίσκο. Ποια πλευρά σου φοβάται περισσότερο; Και ποια σε κρατάει πιο ζωντανό;
Οταν δεν κάνω κάποιο από τα δύο μου λείπει. Και τα δύο με κρατούν ζωντανό και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Στην αρχή η έκθεση με τρόμαζε και δυσκολευόμουν να βγω στη σκηνή, πλέον ο οργανισμός μου έχει «συνηθίσει». Ύπαρχει μια όμορφη αντίθεση το βράδυ να χτυπιέσαι στη σκηνή και το πρωί να επιστρέφεις στο νοσοκομείο με τοὺς ασθενείς σου.
Όταν τελειώνει μια δύσκολη εφημερία ή μια πολύ φορτισμένη μέρα στο νοσοκομείο, τι γίνεται μετά; Κλείνεσαι στο στούντιο; Σιωπάς; Ή η μουσική έρχεται μόνη της σαν ανάγκη;
Ένας γιατρός βλέπει αρκετούς ασθενείς μέσα στη μέρα και προσπαθεί να δώσει λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Ετσι γυρνώντας σπίτι προτιμώ την απομόνωση και μετά την εξωτερίκευση των συναισθημάτων μου γράφοντας μουσική και στίχους.
Το «Τα αγόρια δεν κλαίνε» άνοιξε μια κουβέντα γύρω από το πώς μεγαλώνουμε, ειδικά τα αγόρια, μέσα σε στερεότυπα. Πιστεύεις ότι πραγματικά αλλάζουμε ως κοινωνία ή απλώς το συζητάμε περισσότερο χωρίς να τολμάμε πάντα να εκτεθούμε;
Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω πως η κοινωνία προχωράει με αργά αλλά σταθερά βήματα προς την κατάργηση των στερεοτύπων, που έχουν ενσταλαχτεί μέσα μας από γενιά σε γενιά. Καλή είναι η συζήτηση και η ευαισθητοποίηση, το θέμα είναι όμως πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και πως συμπεριφερόμαστε όταν δεν είναι ανοιχτές οι κάμερες.
Το «Μπαλκόνι του Papazó» ξεκίνησε σχεδόν σαν μια αυθόρμητη ιδέα και σήμερα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα social project. Πότε κατάλαβες ότι αυτό που συμβαίνει εκεί έχει δική του ζωή;
Τελείως αυθόρμητα ξεκίνησε χωρίς μεγαλόπνοα σχέδια. Χαίρομαι για την αγάπη που έχει δεχθεί αυτό το project, ήταν κάτι καινοφανές για μένα και είμαι ευγνώμων. Τον περασμένο χρόνο μόνο στο TikTok το μπαλκόνι είχε πάνω από 20 εκατομμύρια προβολές, όμως εκεί που κατάλαβα ότι παίρνει ζωή είναι στη μεγάλη συναυλία που κάναμε για τον 1 χρόνο μπαλκονιού το Μάιο στην πλατεία δεξαμενής στο Κολωνάκι όπου μας τίμησαν με την παρουσία τους 3.500 άτομα, ήταν ίσως η ομορφότερη στιγμή που έχω ζήσει. Και ανυπομονώ για τη συναυλία του δεύτερου χρόνου του μπαλκονιού αυτό το Μάιο!
Από όσους έχουν ήδη περάσει, υπήρξε μια στιγμή που σε αιφνιδίασε; Κάτι που έγινε εκτός προγράμματος και σου θύμισε γιατί ξεκίνησες όλο αυτό;
Κάθε φορά που συνεργάζομαι με κάποιον καλλιτέχνη με αφορμή το μπαλκόνι, νομίζω ότι κερδίζω κάτι από αυτόν-ή μουσικά. Συζητάμε για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν σε αυτό το χώρο, τα όνειρα, τις διαφορετικές ηχητικές προσεγγίσεις και την θέση της μουσικής στη σύγχρονη εποχή της ταχύτητας. Το πιο πρόσφατο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η συνεργασία μου με το Μίλτο Πασχαλιδη που τραγούδησε στο νέο μου κομμάτι «Διακοπές στη Σελήνη» και θυμάμαι ότι είχε έρθει όταν ήμουν μικρός στο σχολείο μου να τραγουδήσει, είχα μαγευτεί και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και συναντήθηκα μουσικά. Κάτι τέτοια συμβαίνουν και δε σταματάω να ονειρεύομαι και να παλεύω, σε ένα αρκετά ανταγωνιστικό χώρο όπως αυτός της μουσικής.
Με τον Akyla σας συνδέει και φιλία και συνεργασία. Πώς ένιωσες όταν τον είδες να κερδίζει στον ελληνικό τελικό; Το έζησες περισσότερο σαν φίλος που καμαρώνει ή σαν καλλιτέχνης που σκέφτεται «ίσως μια μέρα βρεθώ κι εγώ εκεί»;
Μόνο καμάρι, δάκρυα χαράς και συγκίνησης. Με το που κλείσανε οι κάμερες έτρεξα στη σκηνή, τον αγκάλιασα και του φώναξα: Τα κατάφερες ρε μ@λ@κα! Πιστεύω πολύ σε αυτόν και τις δυνατότητες του. Εύχομαι όλα να πάνε καλά και να σκίσουμε φέτος !!
Στον Beater, κάνουμε ότι κάνουμε γιατί πιστεύουμε ότι το καλό πρέπει να προβάλλεται. Τί κάνεις ή τί μας προτείνεις να κάνουμε για να «κάνουμε τον κόσμο καλύτερο»;
Πιστεύω πως ο κόσμος γίνεται καλύτερος με καθημερινές πράξεις. Η καλοσύνη και ο σεβασμός προς το συνάνθρωπο μαζί με μια δόση ενσυναίσθησης σίγουρα θα βοηθήσουν.
