Fruit Gillette: Το σκυλάδικο κρύβει τις πιο αυθεντικές queer ιστορίες!

Αν οι συνεντεύξεις ήταν είδος νυχτερινής εξόδου, αυτή εδώ θα ήταν εκείνη η παράξενη βραδιά που ξεκινάς για ένα «χαλαρό ποτό» και καταλήγεις να φιλοσοφείς για τη ζωή στις 6 το πρωί, φορώντας κάτι που δεν θυμάσαι πώς απέκτησες. Κάπως έτσι συνάντησα στο Beater.gr τη Fruit Gillette — μια περσόνα που μοιάζει να ξεπήδησε από ένα fever dream μεταξύ σκυλάδικου, performance art και εσωτερικού μονόλογου στο καθρέφτη. Με απαντήσεις που φλερτάρουν με το χάος, την ποίηση και το «τι μόλις διάβασα;», η κουβέντα αυτή δεν κύλησε… απλά συνέβη.

Και κάπου ανάμεσα σε glossy krayon εξομολογήσεις, queer αναζητήσεις και ελληνικό camp σύμπαν, συνειδητοποίησα κάτι πολύ απλό: αυτή δεν είναι απλώς μια ακόμα συνέντευξη. Είναι —αν όχι η κορυφαία— σίγουρα μία από τις σπουδαιότερες συνεντεύξεις στη 13χρονη καριέρα μου.

Fruit Gillette, καλώς ήρθες στο Beater.gr. Αν έπρεπε να συστηθείς σε κάποιον που δεν σε ξέρει καθόλου, τι θα του έλεγες και τι σίγουρα δεν θα του εξηγούσες;

Γεια, είμαι η Φρουί Ζιλέτ και τα πιο σέξι φαινόμενα, είναι τα ανεξήγητα…

Το όνομα Fruit Gillette ακούγεται σαν περσόνα, statement και αστείο μαζί. Πώς γεννήθηκε και τι σημαίνει για σένα σήμερα;

Ακούγεται σαν ακριβό άρωμα μωρό μου… απόσταγμα καημού, γεννήθηκε από καύση αργή και βασανιστική, σαν εμμονή, σαν τη ζωή, σαν καλό κρεβάτι…

Ποια είναι τα μουσικά σου είδωλα, αλλά και οι μη-μουσικές επιρροές σου; Άνθρωποι, εικόνες, στιγμές ή έργα που νιώθεις ότι έχουν αφήσει αποτύπωμα στον τρόπο που δημιουργείς.

Θα μείνω στις στιγμές πιο πολύ παρά στα είδωλα, βαριέμαι τα είδωλα – αγαπώ τους καθρέπτες που τα αντανακλούν… Βρίσκω έμπνευση στα cursed βίντεο από το downfall era της Τζούλιας Αλεξανδράτου, που τραγουδάει στα κωλάδικα της επαρχίας το 2010 – αρκετά ποιητική στιγμή για μένα και με αμέτρητους συμβολισμούς. Ίσως στο mea culpa της Μαλβίνας Κάραλη, στις διαφημίσεις των 00’s, στα cancel που έφαγε η Madonna. Ζω στιγμές ΠΑΣΟΚ, σε μελαγχολία Λένας Πλάτωνος, σ’ ένα τραπέζι κάτω από την Πάολα…  πίνοντας ρετσίνα cola. Συναντάω την soft αρρενωπότητα του Σώτη Βολάνη όσο χάνω στον έρωτα και σκηνοθετώ ένα fever dream, που διαδραματίζεται στις εγκαταλελειμμένες ολυμπιακές εγκαταστάσεις του “Αθήνα 2004”. Αντλώ από το footage της κηδείας της Αλίκης ένα ελληνικό hyperpop ρέκβιεμ…

Κινείσαι ανάμεσα σε μουσική, performance και art. Πού νιώθεις πιο ελεύθερα και πού πιο εκτεθειμένα;

Αυτά τα τρία για μένα είναι σε ισορροπία, τα βιώνω παράλληλα και χωρίς ιεραρχία. Γράφω μουσική όντας στοιχειωμένη από εικόνες, περφορμάρω φιλτράροντας με το σώμα μου τον ήχο και τον χώρο. Στα εικαστικά – είμαι μια εικόνα με υπότιτλους – ο στίχος είναι για μένα τα εικαστικά στην υπόθεση, είναι ζωγραφική το songwriting. Κάπου εκεί νιώθω πιο ελεύθερη, στην άρτια ισορροπία των τριών (και στο ανάμεσα…)

Η δουλειά σου αντλεί πολλά από το queer βίωμα αλλά και από κάτι πολύ ελληνικό, σχεδόν λαϊκό. Πώς συνυπάρχουν αυτά τα δύο στον κόσμο σου;

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Το queer βίωμα, όπως και όλα τα πράγματα, με αφορούν στη βρωμιά τους, στην αβολοσύνη τους, στην κρυφή αλήθεια τους. Το σκυλάδικο σαν κουλτούρα κρύβει τις πιο αυθεντικές queer ιστορίες και στην Ελλάδα, αγνοούμε την queer ιστορία μας, δεν την ξέρουμε καν. Πέρα από την παγκοσμιοποιημένη ακαδημαϊκή γραμμή και τα πολιτιστικά παράγωγά της, που μοιάζουν άσχετα με την  εγχώρια πραγματικότητα, στο queer κλάμα μας έπαιζε Βίσση στο background, έπαιζε ομοφοβικό παραλήρημα στην τηλεόραση. Τι πιο πολύτιμο να βρίσκεις το queer μέσα από αυτές τις αντιφάσεις; Μεγαλώσαμε και προβληματικά και μέσα σε μια χυδαία εποχή, σε μια αστεία χώρα, αλλά αυτό είμαστε, δεν το εξιδανικεύω αλλά πρώτα αποδέχεσαι, αποδομείς και μετά δομείς νέα πραγματικότητα, με τα απομεινάρια σου. Reclaim και πάλι reclaim! Έχει αβολότητα, έχει βρωμιά, έχει δύναμη, έχει αλήθεια, αν δεν έχεις να πεις αλήθεια μη μιλάς καθόλου, εκτός αν λες ένα ψέμα που όλοι θέλουμε να πιστέψουμε.

Τα κομμάτια σου έχουν χιούμορ, ειρωνεία και ταυτόχρονα κάτι βαθιά προσωπικό. Είναι άμυνα, εργαλείο ή απλώς ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο;

Καμία άμυνα, εργαλείο ίσως, pov σίγουρα! Με ενδιαφέρει το “πείραμα”, κάνω πειραματική ποπ. Με ενδιαφέρει το πως μπορούν να συνυπάρξουν οικεία στοιχεία συλλογικής μνήμης με κάτι βαθιά προσωπικό και πώς αυτό τελικά παράγει κάτι uncanny, κάτι που χαρίζει την ψευδαίσθηση του “νέου”, ενώ στην πραγματικότητα είναι αρχαίο.  Το “δράμα” ας πούμε, κάτι πολύ οικείο στην κουλτούρα μας, στα τραγούδια μας… Το βλέπω σαν γενεαλογικό τραύμα, άρα και σαν κομμάτι της ταυτότητας. Το “μεσογειακό ταπεραμέντο” ενσωματώνει αυτή την αναπαραγωγή του πόνου σαν μια ψευδή ιεροτελεστία ασφάλειας, από την οικογένεια μέχρι την ερωτική ή συντροφική ζωή. Μιλάμε για έναν ρηχό και φτιαχτό πόνο που τελικά εκεί βρίσκω το χιούμορ.

Πόσο κοντά είναι η Fruit Gillette στο ιδιωτικό σου εγώ; Υπάρχει διαχωρισμός ή όλα μπλέκονται επίτηδες;

“πΑρακάτω… πΑρακάτω…”

Η σκηνική σου παρουσία συχνά σοκάρει ή μπερδεύει. Σε ενδιαφέρει η πρόκληση ή προκύπτει φυσικά;

Κανέναν δε μπερδεύω νομίζω, δεν υπάρχει σωστή και λάθος ερμηνεία. Ο καθένας έχει τη δική του και μου αρκεί. Δεν είναι για μένα προκλητική η εμφάνισή μου, ούτε για κάποιον που συνάδει με τη χρονική στιγμή που ζούμε πολιτισμικά. Εγώ απλά βάφομαι και ντύνομαι για να επιτελέσω το fantasy μου. Τι, όχι; Τώρα είμαι μια ΑΙ Πάολα, όποια κατάλαβε, κατάλαβε! Στη σκηνή, είμαι μόνη μου, αληθινά και όμορφα μόνη μου, είναι για μένα χώρος για τα δικά μου rituals… νιώθω πολύ καλά στη λεπτή ισορροπία του “μαζί” με τους γύρω μου και του “μόνη” μου (ίσως ένα στοίχημα και για την προσωπική μου ζωή αυτό).

Ζεις και δημιουργείς μέσα στην αθηναϊκή underground σκηνή. Πώς τη βιώνεις σήμερα; Είναι χώρος ασφάλειας, σύγκρουσης ή και τα δύο;

Δεν υπάρχει Αθήνα και δεν υπάρχει underground σκηνή. Είμαστε μια αποικία και η νύχτα είναι performative, τo underground έγινε performative γι’ αυτό και πέθανε. Τι να εκφράσει πια; Ούτε τη φτώχεια μας δεν αντέχει. Τώρα να είμαστε απλά οι τελευταίοι κυνηγημένοι, πεινασμένοι καλλιτέχνες; Δεν μου αρκεί… Στα απομεινάρια η ασφάλεια είναι σχετική, η σύγκρουση… πολύ της μόδας και συμφέρει. Περιορισμένη και βολική, ανάμεσα σε ίσες. Και εμείς στο διαγωνισμό της “σωστής χριστιανής”… τρώμε η μία την άλλη.

Η δουλειά σου παίζει με το camp, το grotesque και το «άβολο». Πόσο χώρο πιστεύεις ότι υπάρχει στην Ελλάδα για τέτοια αφήγηση;

Μα η Ελλάδα είναι camp, grotesque και άβολη, επομένως είναι μόνο χώρος για τέτοια! Και αν δεν υπάρχει θα τον φτιάξω εγώ μαζί με κάποιες άλλες. Πάντα υπάρχουν αυτοί που καταλαβαίνουν, για τους υπόλοιπους είσαι απλά μια εικόνα προς κατανάλωση. Στην εποχή μας καταναλώνεσαι μέσα από το ragebait. Εκεί ανάμεσα εγώ, παίζω με το οικείο, το ανοίκειο, την καύλα και τον τρόμο, δηλαδή ό,τι αγαπά ο Έλληνας (και οι αδερφές…). Είναι ένα εννοιολογικό BDSM;  Ίσως. Πάντως ο τρόπος που υπάρχω δημόσια έχει μια αρχαία αλήθεια. Την αλήθεια όλων αυτών των παντρεμένων 50αρηδων που καυλώνουν με την πάρτη μου στα DMs. Ας μου μιλήσουν, τι να μου πουν; Φοβούνται. Τώρα στο εγχώριο μουσικό κοινό, η gen z καταλαβαίνει πολύ καλά. Έχουμε μεγαλώσει μέσα σε ορίζοντα που βρίσκεται συνεχώς σε ελεύθερη πτώση. Έχουμε το deconstruction στον τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας έτσι κι αλλιώς…

Τι ρόλο παίζει το σώμα στη δουλειά σου; Είναι μέσο, πεδίο μάχης ή αφήγησης;

Αποτελούσε παλιά πεδίο μάχης για μένα. Πλέον είναι μέσο αφήγησης και επικοινωνίας. Θέλω να ξεπαγώσω το κοινό. Θέλω να έρθουν όλοι στο πάρτι μου να πούμε για γκόμενους και να επιτελέσουμε το δράμα και να το γλεντήσουμε! Να γίνουμε φίλες ή «εχθρές», να φλερτάρουμε, να νιώσουμε. Υπάρχει κάτι πιο σημαντικό που οφείλει να κάνει το live θέαμα σ’ αυτήν την κυριαρχία του alienation; Δε θέλω παθητικές καταστάσεις, θέλω ενεργούς συν-μπαρόβιους. Ονειρεύομαι να κάνω τους καλεσμένους μου να νιώθουν άνετα στο δημόσιο χώρο, ξανά! Να νιώθουν unapologetic στο event μου. Μπορείς να έρθεις και να χωρίσεις στο λάιβ μου? Μπορούμε να το κάνουμε σκυλάδικο εδώ μέσα?

Αν κάποιος έρθει πρώτη φορά σε live ή performance της Fruit Gillette, τι θα ήθελες να νιώσει φεύγοντας — ακόμα κι αν δεν κατάλαβε τα πάντα;

Ότι υπάρχει κάτι νέο, visionary και ταυτόχρονα οικείο, ζωντανό, άμεσο και καυλωτικό. Κάτι που ελπίζω να μιλάει στο συναίσθημα πρώτα από όλα.  Δε χρειάζεται να καταλάβει κάτι. Έχουμε κουραστεί να εκλογικεύουμε, να αποκρυπτογραφούμε, ας το ζήσουμε. Ας μπερδευτούμε, ας αφεθούμε στο μυστήριο. Το Fruit Gillette live χτίζει πάντα ένα universe γύρω του, όχι μόνο γύρω από μένα, γύρω από το τι συμβαίνει εκεί, είναι κάτι που το φτιάχνουμε μαζί… δίνω μια αφορμή για να έρθουμε κοντά, γιατί το έχουμε χάσει και μας λείπει.

Τι ετοιμάζεις αυτή την περίοδο και προς τα πού νιώθεις ότι τραβάει ο κόσμος της Fruit Gillette;

Ετοιμάζω ένα άλμπουμ για φέτος, ένα νέο super pop era, μια νέα Gilletta, μια νέα “εσύ”. Κλείνω σε μια συλλογή ήδη αγαπημένα tracks και νέα τραγούδια-φωτιά. Ετοιμάζω φυσικά βίντεο κλιπς, lives κλπ. και κάποιες συνεργασίες-έκπληξη, με την γνωστή ποιότητα Ζιλέτ. Το τελευταίο μου single λέγεται “Glossy Krayon”, είναι ένα εκρηκτικό futuristic τσιφτετέλι με αγάπη για όλες όσες πιστεύουν πως “η ζωή μωρό μου, είναι για τις άγριες…”. Είναι απάντηση στη “Γυναίκα Τσιμέντο”, ξαναβρίσκω το μεσογειακό μου ταπεραμέντο και δε φοβάμαι…