Ευαγγελία Μπότση: Η Πετριχώρα με φέρνει αντιμέτωπη με τον εαυτό μου!
Η «Πετριχώρα» της DOT Ensemble, σε σκηνοθεσία Χάρη Θώμου, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αυλαία, συνεχίζοντας μια πορεία που ξεχώρισε για τη συλλογικότητα, την τελετουργική της δύναμη και τη βαθιά σύνδεσή της με την παράδοση. Βασισμένη στον μύθο του Γιοφυριού της Άρτας, η παράσταση επαναδιαπραγματεύεται ένα παλιό τραγούδι με σύγχρονους όρους, θέτοντας ερωτήματα που παραμένουν ανατριχιαστικά επίκαιρα.
Με αφορμή την επιστροφή της παράστασης, συνομιλήσαμε με τη Ευαγγελία Μπότση, που ερμηνεύει τη Λυγερή, για τη σχέση της με τον ρόλο, τη συλλογική εμπειρία επί σκηνής, τη θυσία και την ανάγκη να μοιράζεσαι το όνειρο με το κοινό. Μια συζήτηση για το θέατρο ως πράξη έκθεσης, μνήμης και βαθιάς ανθρώπινης επικοινωνίας.
Η Πετριχώρα πατάει πάνω σε μια ιστορία που όλοι έχουμε ακούσει κάπου, κάπως, μεγαλώνοντας. Πώς είναι για εσάς να μπαίνετε κάθε φορά σε αυτή την τόσο βαθιά ριζωμένη παράδοση και να της δίνετε καινούργια ζωή;
Είναι κάθε φορά, μια καινούργια πρόκληση. Φέρνω επί σκηνής τα βιώματά μου, τους φόβους μου, όλα αυτά που είμαι και δεν είμαι ταυτόχρονα, και τα ενσωματώνω στον ρόλο μου. Κάποιες μέρες είναι δύσκολες, χρειάζεται να καταβάλλω πολλή περισσότερη προσπάθεια για να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου επί σκηνής. Άλλες μέρες πάλι, αισθάνομαι δυνατή και σίγουρη για αυτό που πάω να κάνω. Όπως και να έχει, κάθε φορά ταξιδεύω σε έναν κόσμο απόλυτα ονειρικό.
Στη σκηνή λειτουργείτε σαν ομάδα που αναπνέει μαζί. Πώς είναι να παίζεις σε μια παράσταση όπου η συλλογικότητα είναι σχεδόν πιο σημαντική από τον ατομικό ρόλο;
Το θέατρο στο σύνολό του είναι μια τέχνη που βασίζεται κυρίως στη συλλογική και όχι την ατομική δημιουργία. Δεν είμαστε μόνο οι ηθοποιοί επί σκηνής· είναι και ο σκηνοθέτης μας, η φωτίστρια, η κινησιολόγος, ο μουσικός μας και πολλοί ακόμη καλλιτέχνες που εργάζονται κάτω από τη σκηνή και συντελούν στο αποτέλεσμα της παράστασης.
Υπάρχουν στιγμές στην παράσταση που μοιάζουν σχεδόν τελετουργικές. Εσείς τι νιώθετε εκείνες τις στιγμές; Σας πιάνει ποτέ η αίσθηση ότι μπαίνετε μαζί με το κοινό σε μια άλλη πραγματικότητα;
Ναι, η αλήθεια είναι πως έχω μια πηγαία ανάγκη να μοιραστώ το όνειρο που βιώνω επί σκηνής, μαζί με το κοινό.
Η ιστορία της Λυγερής είναι παλιά, αλλά βλέπουμε ότι φέρνει νέο, νεανικό κοινό στο θέατρο. Τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που κάνει την παράδοση να έχει ακόμα τέτοια δύναμη; Και πώς καταφέρνει η συγκεκριμένη παράσταση να μιλήσει τόσο ζωντανά στους νεότερους;
Από τη μία για πολλούς νέους ανθρώπους η λέξη “παράδοση” είναι αρνητικά φορτισμένη. Από την άλλη, υπάρχει μια βαθύτερη ανάγκη να συνδεθούμε με κάτι αρχέγονο. Να ανακαλύψουμε τις ρίζες μας. Και αυτή η εξερεύνηση, έχει κάτι το τελετουργικό. Στην παράσταση λοιπόν προσεγγίζουμε την παράδοση όχι στερεοτυπικά, αλλά με έναν πιο απόκοσμο τόνο. Συνδυάζουμε διάφορα στοιχεία και μιλάμε για ζητήματα που μας αφορούν όλους, όπως είναι το θέμα της θυσίας. Και πιστεύω πως οι νέες γενιές έχουμε, δυστυχώς, αμέτρητα παραδείγματα θυσίας γύρω μας, τα οποία δεν μπορούν να μας αφήσουν ανενόχλητους.
Ζώντας και δουλεύοντας στη Θεσσαλονίκη, πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να στηρίξει κανείς τη ζωή του αποκλειστικά μέσα από το θέατρο; Αισθάνεστε ότι η πόλη δίνει χώρο στους ηθοποιούς ή πρέπει διαρκώς να τον διεκδικείτε;
Καλώς ή κακώς, το θέατρο είναι ένα μεγάλο κύκλωμα. Όταν δεν έχεις γονείς, συγγενείς καλλιτέχνες, ή δεν έχεις τις κατάλληλες γνωριμίες για να μπορείς εύκολα να αποκτήσεις πρόσβαση σε αυτό, χρειάζεται να έχεις αποδεχθεί εξ αρχής πως θα πρέπει συνεχώς να διεκδικείς μόνος σου. Είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να εργάζεσαι στη Θεσσαλονίκη ως ηθοποιός στο ελεύθερο θέατρο και να βιοπορίζεσαι μονάχα από αυτό. Χρειάζεται να κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα για να βγάζεις τα προς το ζην.
Στη δεύτερη χρονιά της Πετριχώρας, τι είναι αυτό που σας κάνει να επιστρέφετε σε αυτή την παράσταση; Τι καινούργιο ανακαλύπτετε στον ρόλο τώρα που τον κουβαλάτε τόσο καιρό;
Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς αυτό που με κάνει να επιστρέφω. Ίσως είναι η όλη εμπειρία γενικά μέχρι στιγμής, με τις όμορφες και τις δύσκολες πτυχές της. Όλα αυτά αποτυπώνονται μέσα μου με έναν τρόπο που δε θέλω να λησμονήσω. Σε σχέση με τον ρόλο, ανακαλύπτω περισσότερο κάποιες πτυχές μου μέσα από αυτόν, τις οποίες προσπαθώ να μην αποσιωπώ αλλά να τις φανερώνω επί σκηνής.
Υπάρχει κάποια στιγμή μέσα στο έργο που σας αγγίζει προσωπικά κάθε φορά, όσο κι αν το έχετε παίξει; Κάτι που νιώθετε πως σας αλλάζει ή σας θυμίζει γιατί κάνετε αυτή τη δουλειά;
Στο τέλος της παράστασης, τραγουδάμε ένα απόσπασμα από τον Ύμνο της Αγάπης, του Απόστολου Παύλου, και κάθε φορά, αισθάνομαι πως λυτρώνομαι. Αυτό, σε συνδυασμό με τη δύναμη που γεννιέται μέσα μου μετά από κάθε παράσταση, μου υπενθυμίζουν γιατί είμαι εδώ.
Η καθημερινότητα ενός ηθοποιού μπορεί να γίνει πολύ απαιτητική. Πώς φροντίζετε τον εαυτό σας μέσα σε όλο αυτό; Τι σας κρατάει σε ισορροπία;
Με βοηθάει πολύ να περνάω χρόνο μόνη μου. Καταλαβαίνω πως θέλω να διαφυλάττω την ενέργειά μου κάνοντας πράγματα που με φέρνουν πιο κοντά στον ψυχισμό μου, όπως το να παίζω μουσική ή το να γράφω.
Στο Beater λέμε ότι προβάλλουμε ό,τι αξίζει, γιατί πιστεύουμε ότι το καλό πρέπει να ακούγεται. Εσείς τι νιώθετε ότι κάνετε, μέσα από τη δουλειά ή την καθημερινότητά σας, για να κάνετε τον κόσμο λίγο καλύτερο;
Θέλω να ακούω τους ανθρώπους γύρω μου. Ξέρω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι να μιλάς και να νιώθεις αόρατος. Να προσπαθείς να δικαιωθείς και να σε χλευάζουν. Για αυτό θέλω να μην αγνοώ τι συμβαίνει. Και δε θέλω να κάνω εκπτώσεις στα συναισθήματα και τις αντοχές μου. Θέλω να δίνω στους ανθρώπους μου και στο θέατρο, ό,τι έχω και δεν έχω. Είναι η ανάσα μου.
Αν μπορούσατε να πάρετε μια στιγμή από την Πετριχώρα και να την κρατήσετε για τη δική σας ζωή, ποια θα επιλέγατε και γιατί; Και τι θα θέλατε να κρατήσει το κοινό όταν κλείσουν τα φώτα;
Δε θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια στιγμή. Όλες οι στιγμές της παράστασης μιλάνε με έναν μοναδικό τρόπο μέσα μου. Θα ήθελα το κοινό να κρατήσει την αίσθηση που του άφησε το έργο και να αφεθεί σε αυτή, δίχως ενδοιασμούς.
______________________
Πληροφορίες:
17-21 Δεκεμβρίου
Θέατρο Αυλαία
Εισιτήρια: εδώ
