Από τη Νεάπολη στις σκηνές: οι Super Stereo μιλούν για τη Θεσσαλονίκη που αλλάζει!

Λίγο πριν την επιστροφή τους στη σκηνή του Eightball Club την Πέμπτη 12 Μαρτίου, οι Super Stereo μιλούν στο Beater για την πόλη που τους διαμόρφωσε, τις γειτονιές που κουβαλούν ακόμη μέσα τους και τη μουσική που συνεχίζει να τους κινεί. Με αφορμή το επερχόμενο live τους στη Θεσσαλονίκη – όπου θα εμφανιστούν μαζί με τους Tsop SKG – ο Θανάσης Τζίνγκοβιτς απαντά με χιούμορ, ειλικρίνεια και αρκετές δόσεις αυτοσαρκασμού σε μια κουβέντα που ξεκινά από τα «υπέροχα βράδια» της πόλης και φτάνει μέχρι τη σημερινή ελληνική μουσική σκηνή, τα στούντιο που χάνονται και τις μικρές εμμονές που κρατούν μια μπάντα ζωντανή τόσα χρόνια.

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν τραγούδι σας, ποιο θα ήταν και γιατί;

Το «Σαν τα γατιά» ή το «Υπέροχα βράδια», μάλλον όμως γιατί τα έχω συνδεδεμένα εγώ με κάποιες έντονες στιγμές ή περιόδους που έχω ζήσει. Δεν αναφέρονται σε αυτή.

Υπάρχει κάποιο “μυστικό spot” που σας έχει δει να γράφετε ή να παίρνετε σημαντικές αποφάσεις;

Ναι. Είναι κάπου μέσα στο κεφάλι μου. Μόλις μπεις προχωράς λίγο ευθεία. Η πρώτη πόρτα που θα συναντήσεις θα γράφει «Φοβίες και ανασφάλειες», την προσπερνάς. Η επόμενη που θα συναντήσεις γράφει «Απόψεις φίλων και συγγενών». Ανοίγεις, λες ένα γεια! Ίσα ίσα να δεις ποιοι είναι μέσα αυτή τη φορά, κλείνεις.
Προχωράς λίγα μέτρα και φτάνεις σε ένα σταυροδρόμι με δύο επιλογές. Παίρνεις τον αριστερό δρόμο για να αποφύγεις τυχόν θεϊκές παρεμβάσεις, χαμένες πατρίδες, όπως επίσης και τις πολλές διαφημίσεις.
Προχωράς για όσο κρατάει το ρεφρέν του «Σούπερ γκόμενα» και συναντάς την πόρτα που γράφει «Στρατευμένη τέχνη». Δεν την ανοίγεις, θα μπλέξεις με συνελεύσεις οι οποίες δεν βοηθάνε στο να βρεις τον εαυτό σου. Αυτόν δεν ψάχνουμε;
Προχωράς στο δεύτερο κουπλέ, ρεφρέν… Και φτάνεις σε ένα φως, στην άκρη του τούνελ, που λέει πως οι άντρες ποτέ δεν γίνονται άντρες
Εδώ είμαστε!

Αν οι Super Stereo ήταν γειτονιά της Θεσσαλονίκης ποια θα ήταν;

Θα ήταν μια γειτονιά χωρίς καφέ με αγγλικά ονόματα γραμμένα στα ελληνικά, χωρίς air bnb, χωρίς φασίστες. Τα σκουπίδια θα συνέχιζαν να βρωμάνε και οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια θα ήταν σαν βομβαρδισμένοι, όπως παραδοσιακά είναι σχεδόν παντού στη χώρα μας.
Κατά τα άλλα εγώ μεγάλωσα στην Νεάπολη στο κέντρο και στις Συκιές που μένω εδώ και πολλά χρόνια .  Αυτές είναι οι γειτονιές μου . Αυτές είναι το φόντο μου .

Αν σας πω «after live», ποιο είναι το πρώτο φαγητό που σας έρχεται στο μυαλό;

Μια ωραία ζεστή σούπα, με λαχανικά αλλά και λίγο τσιτσι! Κατά προτίμηση μοσχαράκι. Χειμώνα καλοκαίρι! Και μια μπυρίτσα, δύο τρεις…

Τι έχει αλλάξει περισσότερο στην πόλη τα τελευταία 15–20 χρόνια και σας επηρεάζει ως δημιουργούς;

Πολλά έχουν αλλάξει και είναι λογικό.

Θα ήθελα όμως να εστιάσω σε κάτι που πραγματικά με ενοχλεί, πρώτα απ’ όλα ως πολίτη και δευτερευόντως ως μουσικό. Και δεν είναι άλλο από την επέλαση του airbnb. Από το κέντρο έως τις συνοικίες είναι πλέον παντού.

Σχεδόν όλοι πια έχουμε ως γείτονά μας, στην καλύτερη περίπτωση, κάποιον ιδιώτη και στη χειρότερη μια ανώνυμη ξένη εταιρεία που πολλές φορές, με αθέμιτες μεθόδους, έρχεται να επιβάλει τους δικούς της κανόνες στον τρόπο ζωής μας.

Έχω προσωπική εμπειρία από αυτό, μιας και τυγχάνει να διαχειρίζομαι έναν χώρο μελέτης και προβών εδώ και πολλά χρόνια. Σε μια πολυκατοικία που κάποτε ήταν ένα τεράστιο μουσικό εργαστήρι έχουν απομείνει πλέον ελάχιστοι χώροι σαν τον δικό μου, και όλα αυτά μέσω απειλών και αυθαιρεσιών.
Μέσα σε ελάχιστα χρόνια φτιάχτηκαν κατοικίες βραχείας μίσθωσης σε χώρους που δεν προορίζονταν για αυτό και τα στούντιο εξαφανίστηκαν. Μέρα με τη μέρα η πόλη καταλαμβάνεται από τον νέο «κατακτητή» και ο χώρος που απομένει για τους κατοίκους της περιορίζεται. Οι άνθρωποι δεν βρίσκουν πλέον σπίτια να μείνουν και, αν βρουν, είναι πανάκριβα.
Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και για τα μπαρ και τους χώρους συναυλιών, οι οποίοι δυσκολεύονται να λειτουργήσουν. Και δυστυχώς τις περισσότερες φορές είναι αδύνατον να τα βάλεις με μια μεγάλη εταιρεία που μπορεί να βρίσκεται πίσω από αυτό και να πληρώσει έναν στρατό από δικηγόρους.
Αυτό δεν είναι φυσικά μόνο τοπικό πρόβλημα, είναι παγκόσμιο. Έτσι και στη Θεσσαλονίκη είναι, νομίζω, η πιο έντονη αλλαγή των τελευταίων ετών που υποβαθμίζει τη ζωή μας.

Πώς βλέπετε τη σημερινή μουσική σκηνή της Ελλάδας; Υπάρχει χώρος για το “ενδιάμεσο” ή όλα πρέπει να είναι ξεκάθαρες ταμπέλες;

Πάντα βγαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα. Το τι θα μείνει θα το δείξει ο χρόνος.

Κάτι ευχάριστο κατά τη γνώμη μου είναι η στροφή τα τελευταία χρόνια στον ελληνικό στίχο. Οι δεκαετίες μετά το μπαμ των 90s ήταν αρκετά άγονες σε αυτό το κομμάτι, ειδικά σε κάποια μουσικά είδη. Τώρα είναι ξανά της «μόδας».

Έτσι σταμάτησα και εγώ να απαντώ στην κλασική ερώτηση «γιατί διάλεξες να γράφεις στα ελληνικά». Σημάδι μιας απενοχοποίησης, νομίζω. Ο καθένας γράφει στη γλώσσα που του ταιριάζει χωρίς να είναι περίεργο να τραγουδάς στη μητρική σου.
Το κατά πόσο υπάρχει χώρος για «ενδιάμεσα» πράγματα που συμβαίνουν είναι κάτι που σίγουρα έχει να κάνει με το ότι η Ελλάδα είναι μια μικρή αγορά. Και η ελληνόφωνη μουσική απευθύνεται κυρίως σε αυτή τη μικρή αγορά.
Με άλλα λόγια, οι αγαπημένοι μου Pavement, οι οποίοι μπορεί να αφορούν π.χ. το 1% του κοινού των ΗΠΑ, έχουν μια εντελώς διαφορετική δυναμική από μια ελληνόφωνη μπάντα που αφορά το 1% του ελληνικού κοινού. Είναι πολύ μικρότερη η πίτα.
Πέρα από αυτό, η Ελλάδα έχει την ιδιαιτερότητα ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της «πίτας» αυτής καταλαμβάνεται από πράγματα που έχουν να κάνουν με παράδοση ή απλά εμπεριέχουν μπουζούκι και κλάψα. Δεν το λέω σαν κάτι κακό, δεν είμαι σε θέση να υποδείξω σε κανέναν ποια είναι καλή ή κακή μουσική. Το λέω σαν παρατηρητής.
Ένα επίσης μεγάλο κομμάτι καταλαμβάνει η hip hop σκηνή, η οποία έχει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα.
Σε κάθε περίπτωση πάντως πιστεύω πως τον χώρο του ο καθένας πρέπει να τον διεκδικεί. Και από τη στιγμή που κάποιος καλλιτέχνης δημιουργεί κάτι και το μοιράζεται, αυτόματα καταλαμβάνει κάποιο χώρο, όσο μικρός και αν είναι.

Αν ξεκινούσατε σήμερα από το μηδέν, τι θα κάνατε διαφορετικά;

Αν δηλαδή ήμουν μικρός με το μυαλό ενός μεγάλου; Φρίκη μου μοιάζει! Και όταν θα ήμουν 45 χρόνων πόσο χρόνων θα είχε φτάσει το μυαλό μου;
Πέρα από την πλάκα όμως, πραγματικά αυτή είναι μια ερώτηση που δεν έχω απάντηση. Γιατί δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να μου την κάνει. Αλλά μιας και την κάνεις εσύ θα βρω μία και θα πω ότι δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικό.
Γιατί όποιες αποφάσεις πήρα σε κάθε στιγμή της ζωής μου ήταν αυτό που μπορούσα να κάνω με δεδομένα αυτά που ήξερα και ένιωθα εκείνη τη στιγμή.
Γενικότερα δεν έχω κάτι να σκέφτομαι από το παρελθόν για το οποίο να μετανιώνω πολύ, κάποια μεγάλη λάθος απόφαση ας πούμε. Το μέλλον φτιάχνεται από πολλές μικρές αποφάσεις.
Κάτι που ίσως θα άλλαζα είναι το να είχα δείξει λίγη περισσότερη κατανόηση προς κάποιους ανθρώπους και να μην είχα χάσει τον έλεγχό μου σε κάποιες στιγμές. Ήμουν μικρός όμως και δεν ήξερα.
Και ακόμα δεν μεγάλωσα τόσο… Ίσως ακόμα να καταλάβαινα καλύτερα τα λόγια του μπαμπά μου όταν μου έλεγε: «Θανασάκη, μην αγχώνεσαι». Γιατί είναι αλήθεια πως είμαι λίγο στην τσίτα μερικές φορές.

Ποια μπάντα ή καλλιτέχνης σας έχει επηρεάσει περισσότερο διαχρονικά, ακόμα κι αν δεν φαίνεται άμεσα στον ήχο σας;

Ίσως ο Steven Malkmus και οι Pavement. Και φαίνεται, νομίζω. Αλλά ποτέ δεν είναι μόνο ένα ακούσμα αυτό που σε διαμορφώνει Πάντα στο μυαλό μου υπάρχουν οι Beatles , Zeppelin , Blur , Beck , Xaxakes , ο Παύλος Σιδηρόπουλος , Stone Roses , Nirvana , JJ Cale , Supergrass , ο Βαγγέλης Γερμανός , Neil Young , Cure , Television και πολλά πολλά ακόμα …

Αν δεν υπήρχαν οι Super Stereo, πού πιστεύετε ότι θα είχε στραφεί ο καθένας σας δημιουργικά;

Οι Super Stereo δεν είναι το μοναδικό πράγμα στο οποίο έχω συμμετάσχει, το ίδιο ισχύει για όλα τα μέλη της μπάντας. Φαντάζομαι λοιπόν πως θα συμμετείχε ο καθένας σε αυτά που συμμετέχει και τώρα.
Για μένα νομίζω θα υπήρχε κάτι παρόμοιο με τους Stereo. Με μια άλλη μορφή, ένα άλλο όνομα. Ίσως επειδή ο τρόπος που άρχισα να μαθαίνω μουσική ήταν εξ αρχής στενά δεμένος με το να γράφω στιχάκια και να προσπαθώ να φτιάχνω τραγούδια.

Μετά από τόσα χρόνια πορείας, τι κρατάει πραγματικά ζωντανό το σχήμα; Η φιλία, η ανάγκη να εκφραστείτε, η επιμονή ή κάτι άλλο;

Οι Super Stereo ξεκινάνε από μια δική μου εμμονή και στην ουσία δεν υπάρχουν χωρίς εμένα. Δεν θα υπήρχαν όμως και χωρίς τη συμβολή όλων των φίλων που έχουν συμμετάσχει ως τώρα. Και δεν είναι λίγοι.
Στην ουσία είναι μια ομάδα ανθρώπων που ξεπερνάνε σε αριθμό τη σημερινή σύνθεση της μπάντας.
Οπότε όλα μαζί θα έλεγα. Εμμονή, φιλία, κοινή αισθητική.

Τι πρόκειται να δούμε στο ερχόμενο live στη Θεσσαλονίκη;

Αρχικά θα δείτε τον αγαπημένο μας Τσοπ, που έχουμε τη χαρά και την τιμή να ανοίξει τη βραδιά. Εμείς θα σας παίξουμε μια επιλογή από όλους τους προηγούμενους δίσκους μας, καθώς επίσης και κάποια εντελώς καινούρια που δοκιμάζουμε αυτόν τον καιρό.
Όλα αυτά θα συμβούν στο 8ball την Πέμπτη 12 Μάρτη.